นั้น วันหลังคุณต้องระวัง”
เฉินชางพยักหน้า
วันนี้เฉินชางถือว่าได้เรียนรู้อะไรมากมาย ได้ฟังรายละเอียดเกี่ยวกับการผ่าตัดเยอะมาก ล้วนเป็นอาหารแห้งสำเร็จรูปที่ซย่าเกาเฟิงสรุปจากประสบการณ์การผ่าตัดหลายปีของตัวเอง
ความรู้นี้ไม่ได้เหมาะกับเฉินชางคนเดียวเท่านั้น เมิ่งซีกับเก่อฮว๋ายก็ได้ประโยชน์เยอะเหมือนกัน
บรรดาแพทย์เดินออกจากห้องผ่าตัด ซย่าเกาเฟิงกลับบ้านไปก่อน
เก่อฮว๋ายใส่ชุดกาวน์ไปที่ห้องผู้ป่วย
เฉินชางกับเมิ่งซีเดินไปด้วยกันสองคน หลังจากลงจากตึกแล้ว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงรถพยาบาลดังขึ้นติดๆ กัน
รถฉุกเฉินขับเข้ามาสามคัน!
เฉินชางกับเมิ่งซีสบตากันแวบหนึ่ง แล้วรีบเข้าไปทำการรักษาฉุกเฉิน
พวกเขาเห็นหวังเซี่ยงจวินกับหมออีกสี่ห้าคนเตรียมพร้อมรออยู่พอดี
“หัวหน้าแผนกหวัง มีภารกิจเหรอคะ” เมิ่งซีเป็นฝ่ายถามก่อน
หวังเซี่ยงจวินขมวดคิ้วตอบอย่างเร่งรีบ “อุบัติเหตุรถยนต์ รถเก๋งสองคันชนกัน มีผู้ประสบอุบัติเหตุสามคนถูกส่งมาที่โรงพยาบาลเรา อีกสองคนส่งไปที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลแล้ว”
หวังเซี่ยงจวินหันตัวไปมองเฉินชางแล้วพยักหน้าถามทันที “เสี่ยวเฉินก็อยู่ด้วยเหรอ”
เฉินชางพยักหน้า เห็นบนศีรษะหวังเซี่ยงจวินปรากฏเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่ ในใจก็เกิดความคิดบางอย่างทันที พยักหน้าถามว่า “สวัสดีครับหัวหน้าแผนกหวัง ให้พวกเราอยู่ช่วยไหมครับ”
พอหวังเซี่ยงจวินได้ยินเฉินชางถามแบบนั้นก็รู้สึกดีขึ้นเป็นสองเท่า!
[ติ๊ง! ค่าความร
