บทที่ 508 บีบพระราชาให้สละราชสมบัติ…(2)
พวกหวังอวี้ซานไม่ได้อยู่ต่อนาน ทั้งสี่กินอาหารมื้อเที่ยงกับบุคลากรของโรงพยาบาลอันดับสองแล้วก็เดินทางจากไป
ถึงอย่างไรคนเหล่านี้ก็มีงานรัดตัวเยอะมาก ไม่อาจไปมาตามอำเภอใจได้
พวกเขามีหน้าที่และงานเยอะมาก คนอย่างทังจินโปออกมาข้างนอกได้สองวันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายแล้ว
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ขนาดไหน
ตอนเที่ยงเหล่าฉินดื่มเหล้าจนเมาเล็กน้อย!
เขาฮัมเพลงระหว่างกลับมาที่บ้าน ตอนที่เพิ่งเดินเข้าประตูมาแล้วจี้หรูอวิ๋นได้กลิ่นเหล้า เธอก็ถลึงตาใส่ฉินเสี้ยวยวนรอบหนึ่ง
“ทำไมคุณดื่มอีกแล้วคะ! ดื่มทุกวันแบบนี้อยากตายเร็วเหรอคะ!” จี้หรูอวิ๋นกล่าวอย่างไม่พอใจ
ฉินเยว่ก็วิ่งออกมาเช่นกัน “คุณพ่อคะ ทำไมดื่มอีกแล้วล่ะ”
ฉินเสี้ยวยวนโบกมือ พูดพร้อมรอยยิ้มว่า “วันนี้มีมีเรื่องให้ดีใจ เลยดื่มไปไม่กี่แก้ว ดื่มไม่เยอะหรอก”
จี้หรูอวิ๋นรินน้ำชาให้เขา “เป็นอะไรไปคะ ดีใจเรื่องอะไรมา”
“ก็ต้องมีเรื่องดีเกิดขึ้นอยู่แล้วสิ!” ฉินเสี้ยวยวนยิ้มอย่างมีเลศนัย
ฉินเยว่นั่งย่อตัวลงข้างๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น รอฟังฉินเสี้ยวยวนพูด
จี้หรูอวิ๋นกลอกตามองบน “รีบบอกมาเถอะค่ะ!”
ฉินเสี้ยวยวนไม่ถือสา ตอบปนเสียงหัวเราะแห้งๆ “เสี่ยวเฉินกำลังจะได้เป็นหัวหน้าแผนกแล้ว!”
เขากล่าวคำนี้ออกมา ก็ทำให้จี้หรูอวิ๋นกับฉินเยว่อึ้งทันที
หัวหน้าแผนก?
โรงพยาบาลรัฐทำตามอำเภอใจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่
