รถตัวเองอีกครั้ง
เมื่อภาพในจอทีวีเปลี่ยนไป ก็ปรากฏคลิปการผ่าตัดของเฉินชางขึ้นมา ตอนนี้ทุกคนต่างก็เริ่มจดจ่อสมาธิแล้ว
เพราะพวกเขาไม่รู้เลยว่าวิธีการเย็บของเฉินชางมีที่มาจากไหนกันแน่!
เรียนมาจากอาจารย์ท่านไหน
แม้แต่ศาสตราจารย์ทังก็ยังสะท้อนใจอยู่บ้าง ขณะที่เขามองภาพการผ่าตัดในจอก็เริ่มเกิดคำถามขึ้นมาทีละข้อ
เฉินชางย่อมพูดสิ่งที่รู้ออกมาหมดอยู่แล้ว พูดถึงแนวคิดและวิธีคิดเรื่องการเย็บของตัวเองออกมาอย่างจริงจัง
เพราะเฉินชางก็ไม่รู้เช่นกันว่าวิธีการของตัวเองมีจุดบกพร่องตรงไหน แต่ศาสตราจารย์ทังกลับช่วยให้เขารู้ถึงจุดบกพร่องของตัวเองได้
แต่…
เฉินชางยิ่งพูด เจียงเทากับหลี่อวี่ก็ยิ่งอ้าปากค้าง จินตนาการตามไม่ออก!
แม้แต่ศาสตราจารย์ทังเองก็เริ่มเงียบแล้วเช่นกัน
เขานึกไม่ถึงว่าหมอเฉินที่อายุยังน้อยจะเข้าใจวิธีการเย็บเส้นเอ็นได้ล้ำลึกขนาดนี้!
“นี่เป็นแนวคิดของบันเนลล์กับวิธีคิดของเคสเลอร์….ตรงนี้ก็เป็น…
ผมรู้สึกว่าไม่มีวิธีการเย็บที่ถูกต้องเสมอไป มีแค่วิธีการเย็บที่ดีที่สุดเท่านั้น เหมือนกับสีที่สุ่มผสมกันไม่หยุด จนได้เป้าหมายการผ่าตัดที่เหมาะสมกว่า…”
หลังจากเฉินชางพูดจบ ศาสตราจารย์ทังก็นำปรบมือ!
เขามองเฉินชางด้วยสีหน้าตื่นเต้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม “ศาสตราจารย์เฉิน คุณกำลังทำเรื่องที่…พวกเราอยากทำแต่ไม่กล้าทำ!”
พอพูดถึงตรงนี้ แววตาของทังจินโปก็หม่นมัวลงหลายส่วน “บางที เรื่องนี้อาจจะมีแค่
