าพเส้นเอ็นพวกนั้นไว้บนเคาน์เตอร์พยาบาลราวกับเป็นแผ่นพับโฆษณา ใครอยากหยิบก็หยิบไปได้
เขากังวลว่าถ้าพูดแบบนี้ออกไป เดี๋ยวอาจารย์จะรับไม่ไหว…
แต่นึกไม่ถึงว่า…
พอกู้หงเหมยได้ฟังคำตอบของเจียงเทาก็งงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วกล่าวอย่างสะทกสะท้อนใจว่า “คนที่ทำเอกสารนี้ขึ้นมายิ่งใหญ่จริงๆ ทั้งยังไม่ขออะไรตอบแทนด้วย คู่มือกายภาพเส้นเอ็นแบบนี้เป็นข้อมูลลับของแผนกได้เลย นึกไม่ถึงว่าจะเลือกเผยแพร่!…
…นี่สิคุณสมบัติแท้จริงที่บุคลากรของแผนกที่รักษาโรคเฉพาะทางควรจะมี!”
คำพูดของกู้หงเหมยแฝงไปด้วยความนับถือ!
ในความนับถือปนด้วยความรู้สึกละอายที่ตัวเองเทียบไม่ติด!
เรื่องนี้ทำให้เจียงเทาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
เฉินชางคนนี้…เจ๋งอย่างที่พวกคุณบอกจริงเหรอ
ตอนนี้เจียงเทาเริ่มสับสนขึ้นมาบ้างแล้ว
จู่ๆ กู้หงเหมยก็บอกว่า “เสี่ยงเจียง ถ้าคุณสะดวกก็ส่งเบอร์โทรศัพท์ของหมอเฉินมาให้ผมหน่อย ถ้าผมว่างแล้วจะคุยรายละเอียดเรื่องนี้กับเขา”
เจียงเทาอึดอัดกับคำขอนี้ “อาจารย์ครับ รอสักครู่นะครับ ตอนนี้ผมไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเขา เดี๋ยวผมไปถามให้แล้วจะโทรกลับครับ”
พอกู้หงเหมยได้ยินดังนั้นก็ตอบตกลง คิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
แต่ยังไม่ลืมกำชับอีก
“เสี่ยวเจียง คุณก็มีพรสวรรค์เหมือนกัน ติดที่หยิ่งไปหน่อย แต่คุณจำไว้นะ ต้องถ่อมตัวเข้าไว้ ต้องจริงใจเข้าไว้! เมื่ออยู่ต่อหน้าวิชาความรู้ ต้องรักษาหัวใจที่ถ่อมตัวเข้าไว้”
“นอกจากนี้
