านภายในเท่านั้น
อย่างไรเสียตลอดเส้นทางที่เขาเดินมา ก็อาศัยบุคคลระดับสูงคอยช่วยเหลือเสมอ เขาที่เดิมทีมีพื้นเพชาติกำเนิดธรรมดา สองสามปีมานี้ประสบความสำเร็จได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว
นึกไม่ถึงว่าปีนี้จะได้รู้จักกับผู้อำนวยการข่ง!
ช่วงนี้ฉินเสี้ยวยวนไปที่แผนกศัลยกรรมกระดูกทุกสามวันห้าวัน ไปเยี่ยมข่งเจียฮุยวันแล้ววันเล่า เป็นห่วงมากกว่าพ่อของเขาเสียอีก
ทั้งยังมีเรื่องของจูเซวียนเหวิน
ช่วงนี้จูเซวียนเหวินมาหาตนเพื่อขอโทษ แต่ฉินเสี้ยวยวนไม่ยอมไปเจอเขาเลย
กับคนประเภทนี้ จะเจอหรือไม่เจอก็ไม่ต่างอะไรกัน!
ส่วนจูเซวียนเหวินก็ถึงขั้นมาขอโทษเสี่ยวหลินที่แผนกฉุกเฉินแล้ว
เขาสร้างความรบกวนให้แผนกฉุกเฉินนิดหน่อย
ทำเอาเสียวหลินตกใจจนหันตัวเดินหนี
คนประเภทนี้รังแกคนที่อ่อนแกกว่าแต่กลัวคนที่แข็งแรงกว่า ทั้งยังไม่มีหลักการ ไม่มีขอบเขต
หลังจากพ่อตารู้เรื่อง ก็โมโหจนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล
จูเซวียนเหวินก็เหมือนจะออกจากมณฑลตงหยางไปแล้วจริงๆ
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ฉินเสี้ยวยวนก็เดินฮัมเพลงไปถึงตึกธุรการ ตอนที่เพิ่งจะลงลิฟท์ ก็พบว่ามีคนคนหนึ่งรออยู่ตรงประตู
ฉินเสี้ยวยวนอึ้งทันที “เลขาถาน ทำไมวันนี้มาเช้าจัง”
ถานลี่กั๋วตอบด้วยสิหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ “เหล่าฉิน คุณไม่มีน้ำใจ!”
ฉินเสี้ยวยวนงงไปชั่วขณะ เมื่อเห็นสายตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมของถานลี่กั๋ว ก็เอ่ยถามทันทีว่า “ลองเล่ามา”
หลัง
