องบางอย่างชดเชยไม่ไหวจริงๆ
ฐานะของข่งเจียฮุยก็พิเศษมากเช่นกัน มีการไปมาหาสู่ระหว่างสองตระกูล ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา…
พอนึกถึงตรงนี้ เฉินกว๋อฮว๋าก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
แต่ยังดีที่อีกฝ่ายหายดีแล้ว!
เขามองเฉินชางด้วยความซาบซึ้งใจ “เสี่ยวเฉิน วันนี้โชคดีที่มีคุณ ไม่อย่างนั้นผมต้องรู้สึกผิดไปจนตายแน่!”
“คุณพูดเกินไปแล้วครับ นี่เป็นงานของผม” เฉินชางตอบกลั้วหัวเราะ
เฉินกว๋อฮว๋าก็หัวเราะตามเช่นกัน ตอนนี้หายกังวลแล้ว รู้สึกว่าหายใจโล่งขึ้นเยอะ
เฉินกว๋อฮว๋าพยักหน้า แล้วทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้เฉินชาง “เสี่ยวเฉิน วันนี้ผมต้องกลับเมืองจิ้นหยางแล้ว ถ้ามีเวลาว่างก็ไปเที่ยวที่นั่น ผมจะดูแลคุณเอง”
เฉินชางชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็ยิ้มทันที “ผู้ว่าการเฉิน บังเอิญจังเลยครับ ผมก็เป็นคนเมืองจิ้นหยางเหมือนกัน บ้านเกิดอยู่เมืองจิ้นหยาง อำเภอตงฉาง”
พอเฉินกว๋อฮว๋าได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้ ก็เริ่มหัวเราะอีก “บังเอิญจริงๆ!”
เฉินชางพยักหน้า เขาเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน
“อืม ถ้ากลับบ้านแล้วโทรหาผมด้วย ถึงตอนนั้นเราค่อยนัดเจอกันอีก” เฉินกว๋อฮว๋ากล่าว
เฉินชางพยักหน้า จากนั้นก็แยกย้ายกัน
……
……
คืนวันนั้น ในมือข่งเสียงหมินถือข้อมูลอยู่ฉบับหนึ่ง บนนั้นเขียนเนื้อหาเกี่ยวกับจูเซวียนเหวินและบริษัทจื้อต๋าคอนสตรัคชั่นของเขา รวมทั้งเครือข่ายที่อยู่เบื้องหลังจูเซวียนเหวิน เป็นข้อมูลที่ละเอียดมาก มีหมดทุกอย่าง
หลังจากอ่านจบ ข่งเสียงหมินก
