ันหมายความว่าอย่างไร! ไม่สนใจแล้ว
เหล่าฉินคิดว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญ แต่ยังคงคิดว่า คำว่าเฉินย่วนฟังดูแปลกๆ ส่วนจะแปลกอย่างไรเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน
……
……
วันต่อมา ฉินเสี้ยวหยวนไปทำงานตามปกติ จู่ๆ ถานลี่กั๋วก็เดินเข้ามาหา
ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่เลวเลย เมื่อถานลี่กั๋วเข้ามาแล้วก็มองฉินเสี้ยวหยวนแล้วพูดว่า “ฉินย่วน (ผู้อำนวยการฉิน) ช่วงนี้คุณไปล่วงเกินใครมาหรือเปล่าครับ”
ฉินเสี้ยวหยวนชะงักไป พูดกับถานลี่กั๋วว่า “เลขาถาน เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ”
ถานลี่กั๋วก็ชะงักไปเช่นกัน “ฉินย่วน ผู้อำนวยการฉินไงครับ!”
ฉินเสี้ยวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่ามันฟังดูคุ้นๆ เหมือนกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่จะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก
คนเราแก่แล้วก็เป็นเช่นนี้ ความจำเริ่มถดถอย…
คิดแล้วฉินเสี้ยวก็พูดว่า “เอ่อ…เลขาถาน คุณลองเรียกผมอีกหลายๆ ครั้งหน่อยครับ”
ถานลี่กั๋วงงไปหมดแล้ว ฉินเสี้ยวหยวนคนนี้นี่…เป็นอะไรไปรึเปล่า
แม้กระนั้น เขาก็ยังให้ความร่วมมือโดยการเรียกไปอีกหลายครั้ง “ฉินย่วน ฉินย่วน ฉินย่วน!”
ทันใดนั้นฉินเสี้ยวหยวนก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่! เขาโมโหขึ้นมาแล้ว!
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมถึงฟังคุ้นหูขนาดนี้
ไอ้เด็กนั่นนับวันก็ยิ่งโอหังขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ฉายาผู้อำนวยการเฉินก็ยังตั้งกันมาได้!
แล้วก็ลูกสาวตัวดีนั่นเอง ฉายาอะไรก็กล้าเรียกออกมาหมด
มิน่าล่ะ ช่วงนี้ถึงได้ยินแล้วรู้สึกแปลกๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบา
