อ ต่อไปก็นอนเร็วๆ หน่อย ไม่ต้องรอผม’
เพิ่งจะกดส่งข้อความไปก็ได้รับข้อความเสียงตอบกลับมาทันที “แต่…ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณ”
กล่าวจบฉินเยว่ก็พูดขึ้นต่อไปว่า “ที่รัก ต่อไปให้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณสิคะ คุณไปผ่าตัดก็พาฉันไปด้วย ให้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณไง ดีหรือเปล่า แบบนี้ฉันจะได้อยู่กับคุณตลอดเวลา!”
เฉินชางได้ยินข้อความนี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย
นี่เป็นชีวิตที่เขาต้องการหรือเปล่า
ในห้องผ่าตัดมีเวลาให้กับความโรแมนติกที่ไหนกัน
ความโรแมนติกสีเลือดหรือไง
คิดแล้วเฉินชางก็ส่ายหน้า
ผู้หญิงคนนี้ เวลาพยายามขึ้นมายังดุดันกว่าเขาซะอีก!
เฉินชางคิดไปถึงตอนที่เขาและเธอทำงานเหนื่อยจนต้องพิงกำแพงหลับไปในห้องผ่าตัดด้วยกัน คิดแล้วก็รู้สึกหวานปนขม
เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่หรือเปล่า
ยิ่งใหญ่มาก!
แต่ยิ่งใหญ่แล้วมีประโยชน์อะไร
ตัวเขาก็เป็นคนธรรมดา ต้องการครอบครัวที่มั่นคง หากทั้งสองเอาแต่ทำงาน แล้วบ้านยังจะเรียกว่าเป็นบ้านได้อีกหรือ
ในโรงพยาบาลมีตัวอย่างเช่นนี้ไม่น้อย พ่อแม่ไม่มีเวลาดูแลลูกตั้งแต่เล็กๆ ต้องให้ปู่ย่าตายายเป็นคนเลี้ยง แบบนั้นใช้ได้ที่ไหนกัน
เฉินชางเองก็มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง เขาปล่อยให้ครอบครัวอุทิศตนเพื่อประชาชนอะไรแบบนั้นไม่ได้แน่ เขาต้องคิดให้ดี นี่ก็เพื่อครอบครัว
แม้คำพูดของฉินเยว่จะทำให้เฉินชางซาบซึ้งใจ แต่คนทั้งสองจะต้องใส่ใจครอบครัวให้มากกว่านี้
เฉินชางยังคงอยากให้ฉินเยว่ไปเรียนปริญญาเอกเช่นเดิม เมื่
