บทที่ 478 ยินดีต้อนรับ ยินดีที่ได้ร่วมงาน!
เฉินชางมองจิ่งหรานด้วยสายตาปลื้มปริ่ม เขาพยักหน้ารับ ยังคงเป็นหมอจิ่งที่ดีที่สุด!
เรื่องนิสัยไม่ต้องพูดถึงแล้ว ฝีมือการผ่าตัดของจิ่งหรานก็เก่งเกินเบอร์ไปมาก ที่สำคัญก็คือรู้จักเห็นใจคนอื่นด้วย
จู่ๆ เฉินชางก็อิจฉาเกิ่งเหยียนขึ้นมาเสียอย่างนั้น!
เฮ้อ เกิ่งเหยียนสะสมบุญวาสนามาแต่ชาติปางไหนกันนะ
ตอนแรกก็คบกับเขา ต่อมาก็ได้คบกับหมอจิ่ง
เป็นผู้ชนะในชีวิตจริงแท้ๆ เลย!
อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าล็อคมง
ก็คือการนั่งสบายๆ แล้วชัยชนะก็มาหาถึงที่ไงล่ะ
……
ในที่สุด ท่ามกลางสายตากดดันของคุณเมิ่ง จิ่งหรานจึงอาสาเก็บงานที่เหลือเอง
เฉินชางถอนใจออกมา พยักหน้าด้วยท่าทางไร้อารมณ์ อืม จิ่งหรานยังมีข้อดีอีกอย่าง นั่นก็คือถ่อมตน!
เมื่อเขาหันไปมองอาจารย์เมิ่งก็ต้องส่ายหน้า เมิ่งซีเห็นดังนั้นก็โกรธจนแทบระเบิด!
ไอ้เจ้าเฉินชางตัวดี สักวันฉันจะจัดการนายแน่
คอยดูเถอะ!
ดวงตาของเมิ่งซีจับจ้องเฉินชางเขม็ง ในดวงตาราวกับเขียนไว้ว่า: ฉันโกรธแล้วนะ รีบมาง้อเดี๋ยวนี้ตอนที่ยังมีโอกาสอยู่ ไม่งั้นนายจบสิ้นแน่นอน!
เฉินชางหันหน้าหนี!
เอาเป็นว่าผมจะทำเป็นไม่เห็นว่าคุณแอบมองก็แล้วกัน จนกว่าจะให้ผมจับเนื้ออุ่นๆ ของคุณ…
เฉินชางเมินอาจารย์เมิ่งอย่างสิ้นเชิง เลื่อนสายตาไปมองพยาบาลน้อยที่กำลังนับผ้าก๊อซอยู่ข้างๆ
พยาบาลน้อยกระสับกระส่ายขึ้นมาทันที แอบบ่นในใจว่า แม่จ๋า ลืมแล้วว่านับไปกี่ชิ้น ต้อ