าหยิบคีมแยกเนื้อเยื่อและกรรไกรขึ้นมา จะต้องเริ่มจากตัดพังผืดเหล่านั้นเสียก่อน! แล้วค่อยจัดการไปทีละขั้น!
ตอนนี้เอง วิสัญญีแพทย์พูดขึ้นว่า “เอาละ สร้างเส้นทางหายใจแล้วครับ ผ่าตัดได้เลย!”
จิ่งหรานพยักหน้าแล้วเริ่มงานของตน!
เฉินชางทำงานเข้าคู่กับทุกการกระทำของเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ ทั้งสองแลกอวัยวะในมือกันโดยใช้สายตาสื่อสาร แฝงความหมายว่า ผมเข้าใจแล้ว!
ทุกขั้นตอนคือผลจากการร่วมมือกัน!
เมื่อเขาตัดส่วนหนึ่งออก เฉินชางก็แยกได้พอดี ทำเช่นนี้ไปทีละนิดจนจิ่งหรานเริ่มเข้าสู่สภาวะที่ยอดเยี่ยมที่สุดของตน
ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการผ่าตัดด้านนี้ของเฉินชางยังสู้จิ่งหรานไม่ได้ แถมยังเชื่อมต่อหลอดลมได้แย่กว่าจิ่งหรานมาก
ระหว่างที่ร่วมมือกันก็เป็นการเรียนรู้ไปด้วยในตัว!
เขาเงยหน้าขึ้นมองเวลาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว อาจจะเป็นค่ำคืนที่ไม่ได้หลับได้นอนก็เป็นได้
เฉินชางทอดถอนใจออกมา
ขณะนี้จิ่งหรานรักษาหลอดลมเสร็จแล้ว ต่อไปเป็นการแยกหลอดอาหารออกจากเนื้อเยื่อรอบๆ ทุกครั้งที่แยกจะต้องจัดการอย่างรอบคอบ เพราะผ้าก๊อซเหล่านั้นฝังอยู่กับเนื้อเยื่อภายในร่างกายและเข้าสู่ผนังด้านนอกของหลอดอาหารแล้ว ทำให้มีพังผืดและเนื้อเยื่อตายไปบางส่วน
โชคดีที่มีเฉินชางและเมิ่งซีคอยช่วย การผ่าตัดจึงราบรื่นขึ้นมาก
เฉินชางใช้ดวงตาของระบบทำให้มองหาช่องว่างและปัจจัยอันตรายเจอได้ง่ายๆ และคอยบอกให้จิ่งห
