บทที่ 474 ผมทำเอง!
เมิ่งซีกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องเปลี่ยนชุดของห้องผ่าตัด เธอคาดหวังกับการผ่าตัดต่อไปจริงๆ!
สองวันมานี้เธอฝึกผ่าตัดเยื่อหุ้มหัวใจอย่างหนัก วันหยุดก็ไม่ได้พักผ่อน ในที่สุดก็ก้าวหน้าไปไม่น้อย วันนี้ถึงเวลาทำให้เฉินชางตกตะลึงแล้ว
เธอจะทำให้เขารู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของอาจารย์ให้ได้!
อันที่จริงเมิ่งซีที่เพิ่งเคยเป็นอาจารย์ครั้งแรก เธอก็ไม่รู้เช่นกันว่าการเป็นอาจารย์ควรทำอย่างไร
เธอซึมซับแนวคิดต่างๆ จากชาวตะวันตกมาเป็นเวลานาน ไม่ค่อยคุ้นเคยกับความคิดโบราณของชาวจีนที่ว่าเป็นอาจารย์หนึ่งวันก็เปรียบเสมือนเป็นมารดาไปชั่วชีวิต
เธอชอบความสัมพันธ์กึ่งเพื่อนกึ่งอาจารย์กับเฉินชางมากกว่า!
แต่…จะอย่างไรเธอก็เป็นอาจารย์ จะปล่อยให้ตัวเองด้อยกว่าลูกศิษย์ไม่ได้
คิดแล้วเมิ่งซีก็สวมเสื้อผ้าเร็วขึ้นหลายนาที!
น่าเสียดาย วันนี้เสื้อก็ยังเล็กเกินไป มันรัดจนน่าอึดอัด แต่หากเปลี่ยนเป็นไซส์ใหญ่กว่านี้ คอเสื้อก็จะกว้างจนดูไม่ดี นี่ทำให้เธอนึกถึงตอนล้างมือคราวที่แล้วที่ทำเอาเฉินชางลำบากใจ คิดแล้วก็หัวเราะออกมา สุดท้ายก็ตัดสินใจเปลี่ยนเป็นเสื้อตัวใหญ่ที่ใส่สบายๆ!
อืม สบายขึ้นมากจริงๆ ด้วย!
……
……
ขณะล้างมือ คราวนี้เฉินชางไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ดวงตาจับจ้องอยู่ที่มือทั้งสองของตนเองโดยไม่มีเสียสมาธิ นี่ทำให้เมิ่งซีหัวเราะออกมา
เฉินชางได้ยินเสียงหัวเราะของเมิ่งซีย่อมรู้สึกขุ่นเคืองใจ
อีกเดี๋ยวพอถึง
