อกสารมาให้เซ็นมากเป็นพิเศษ จึงต้องนั่งอยู่จนถึงเที่ยง!
เมื่อถึงเวลา ฉินเสี้ยวหยวนก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะกลับบ้าน ไม่นึกว่าถานลี่กั๋วจะเปิดประตูเข้ามาก่อน
ถานลี่กั๋วมองฉินเสี้ยวหยวนแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ผู้อำนวยการฉิน จะเลิกงานแล้วหรือครับ”
ฉินเสี้ยวหยวนเห็นถานลี่กั๋วก็ชะงักไปเล็กน้อย…แต่ไหนแต่ไรอีกฝ่ายก็ไม่เคยเข้ามาในห้องเขา แต่คราวนี้…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“เลขาถาน มีอะไรหรือครับ”
ถานลี่กั๋วยิ้มเล็กน้อย พยายามบังคับให้ตนเองแสดงท่าทางนุ่มนวลออกมา อืม!
“ไม่ได้คุยเล่นกับผู้อำนวยการมานานแล้วนะครับ ผมว่าตอนเที่ยงพวกเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหมครับ แล้วก็ถือโอกาสคุยกันสักหน่อย เป็นไงครับ”
ถานลี่กั๋วตัดสินใจแล้วว่าจะลดความตึงเครียดในความสัมพันธ์ระหว่างตนกับฉินเสี้ยวหยวนลงบ้าง เรื่องในวันนี้เป็นสัญญาณที่แสดงให้เห็นว่าฉินเสี้ยวหยวนก็อยากดีกับตนเช่นกัน ถึงกับให้ตนจัดการเรื่องการสัมภาษณ์เลยทีเดียว
เดิมทีเขาคิดว่าอีกฝ่ายมีแผนร้ายอะไร แต่คิดอยู่ทั้งเช้าก็ยังคิดไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่เกาศีรษะ!
เขาคงคิดมากไปเอง!
นี่อาจเป็นสัญญาณสงบศึกจากฉินเสี้ยวหยวน! บางทีอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรก็ได้ ก็แค่…เป็นการแสดงท่าทีอย่างหนึ่ง!
ถานลี่กั๋วคิดว่านี่เป็นสัญญาณของฉินเสี้ยวหยวนที่อยากคืนดีกับตน
คิดแล้วถานลี่กั๋วก็ตัดสินใจว่าจะหาทางลงให้อีกฝ่ายเสียหน่อย ตอนเที่ยงจึงคิดจะเลี้ยงข้าวเหล่าฉินสักมื้อ คืนดีกันและหยุดสงครา
