บทที่ 471 หมอครับ ผมป่วยแน่ๆ!
หลังจากฉีดกลูโคสเข้มข้น 50% เข้าไปในหลอดเลือดดำเป็นจำนวน 40 mg ประมาณสองสามนาทีต่อมาผู้ป่วยก็ลืมตาขึ้น
เขามองรอบด้านด้วยท่าทางสะลึมสะลือ สีหน้าดูสับสน
เมื่อเฉินชางเห็นดังนั้นก็ยิ้มให้ “ตื่นแล้วสินะครับ”
เขาพยักหน้าแล้วมองไปรอบๆ เมื่อเห็นเฉินชางสวมชุดกาวน์สีขาวก็ถามอย่างแปลกใจ “ผมอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอครับ”
เฉินชางหยักหน้ายิ้มๆ “ใช่ครับ อยู่ที่ห้องฉุกเฉินของแผนกฉุกเฉิน”
ชายคนนั้นพยุงตัวเองขึ้นนั่ง “หมอครับ นี่ผมเป็นอะไร”
เฉินชางกล่าว “น้ำตาลในเลือดต่ำ ทำให้หมดสติไปครับ”
ชายคนนั้นตกใจขึ้นมาทันที “ไม่จริงมั้งครับ ทำไมผมถึงน้ำตาลในเลือดต่ำได้ล่ะครับ ผมเป็นโรคเบาหวานนะ! จะต้องเป็นเพราะโรคเบาหวาน ถึงทำให้ผมหมดสติไปแน่ๆ!”
คำพูดของเขาทำให้เฉินชางถึงกับยิ้มออกมา
กระทั่งสวีตงตงก็ยังรู้สึกสับสน ใช่แล้ว ผู้ป่วยเป็นโรคเบาหวานซึ่งปกติจะน้ำตาลในเลือดสูง ดังนั้นดื่มเหล้าเข้าไปแล้วทำไมน้ำตาลในเลือดถึงตกลงล่ะ
ในความคิดของคนส่วนใหญ่จะมองว่าเหล้าเป็นผลิตภัณฑ์จากธัญพืช ดื่มเหล้าแล้วก็ควรได้รับสารอาหารถึงจะถูก ทำไมถึงทำให้น้ำตาลในเลือดตกได้ล่ะ
เฉินชางยิ้ม เห็นผู้ป่วยค่อนข้างใจเย็นแล้วจึงไม่มีอะไรให้กังวลอีก เขาหันไปพูดกับสวีตงตงว่า “มาสิ ไปห้องสังเกตอาการกับผม”
ผู้ป่วยได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ไม่ๆๆ หมอครับ ผมคิดว่าผมป่วย คุณยังตรวจไม่เสร็จใช่ไหมครับ พวก CT Scan MR
