คุณครับผู้อำนวยการฉิน ผมทราบแล้วครับ”
ฉินเสี้ยวหยวนส่งเสียงอืมครั้งหนึ่งแล้วกล่าวต่อไป “อันที่จริงเธอก็อายุไม่น้อยแล้ว ในสังคมทุกวันนี้ ไม่ได้มีอะไรใสสะอาดบริสุทธิ์ขนาดนั้น พวกเราเป็นหมอก็มีข้อดีของตัวเอง เช่นรู้จักคนแต่ละอาชีพได้ง่าย คนพวกนี้จะเป็นคอนเน็คชั่นและทรัพยากรของคุณ”
“อย่าคิดว่าในวงการการแพทย์อย่างพวกเราจะใสสะอาดไปหมดล่ะ เพียงแต่ถ้าเจออะไรไม่ดีก็อย่าไปใส่ใจ ฉันรู้ว่าเธอคิดยังไง เธอคงอยากเป็นหมอดีๆ ด้วยความบริสุทธิ์ใจสินะ”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน อันที่จริงบางครั้งเขาก็ไม่ได้อยากเป็นหมอดีๆ ด้วยใจบริสุทธิ์ขนาดนั้น
ฉินเสี้ยวหยวนหัวเราะออกมา “ตอนฉันยังหนุ่มก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แต่เธอเคยคิดหรือเปล่าว่าเธอต้องมีความสามารถ เธอถึงทำเรื่องที่เธออยากทำได้ ถ้าไม่มีความสามารถ เธอก็ทำได้แต่สิ่งที่สมควรทำ!”
“ระบบมันก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ว่าโรงพยาบาลไหนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เธอเคยเจอหัวหน้าโจวหงกวงแล้วใช่ไหม ฉันจะบอกอะไรที่มันไม่ค่อยน่าฟังสักหน่อยแล้วกัน โรงพยาบาล 301 มีหัวหน้าแผนกอยู่มากมาย แต่ทำไมเขาถึงเป็นนักวิชาการได้ล่ะ นั่นเพราะว่าเขาเป็นทั้งหัวหน้าแผนกและรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล ทำให้มีสิทธิ์เลือกมากกว่า นี่คือสิ่งที่เรียกว่าทรัพยากร”
“ที่ฉันพูดเรื่องพวกนี้กับเธอเพราะอยากให้เธอพิจารณาเรื่องราวต่างๆ ให้มากขึ้นหน่อย รู้จักคนให้มากขึ้นหน่อย ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้
