บทที่ 466 ละอายใจจริงๆ!
เพราะสร้างเส้นทางไหลเวียนโลหิตที่หัวใจห้องซ้ายแล้ว ทำให้พื้นที่หลอดเลือดแดงใหญ่ที่ต้องเย็บซ่อมเล็กลงมาก! แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็ยังไม่อาจบดบังเทคนิคการเย็บซ่อมหลอดเลือดแดงของเฉินชางไปได้!
เทคนิคที่ว่าก็คือการ ‘ปะยาง’ นั่นเอง
ความแตกต่างอาจจะอยู่ที่ สิ่งที่ต้องปะเป็นอะไรที่เกี่ยวพันถึงชีวิต!
การทำให้แผ่นปะสังเคราะห์ที่มนุษย์สร้างขึ้นอย่างประณีตเข้ากับหลอดเลือดแดงของร่างกายได้ ก็ถือเป็นทักษะอย่างหนึ่งเช่นกัน
เถามี่เห็นเฉินชางเลือกใช้ไหมละลายโพลีพรอพิลีนเบอร์สี่เป็นอันดับแรกก็อดถอนใจไม่ได้
เป็นศิลปินที่ใจกล้าดีจริงๆ การใช้ไหมเบอร์เล็กจะทำให้เย็บผนังหลอดเลือดได้แน่นหนาขึ้นมากจริงๆ และทำให้ผนังหลอดเลือดแดงมั่นคงยิ่งขึ้น แต่จะต้องใช้ทักษะในการเย็บและความเร็วในการเย็บสูงมาก
ทว่าขณะที่เฉินชางกำลังเย็บอยู่นั้น จู่ๆ ความคิดเขาก็หยุดชะงัก และ…ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย!
เขาคิดว่าการเย็บผนังหลอดเลือด ไม่ได้มุ่งเน้นเฉพาะความเร็วและความละเอียดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ขณะกำลังเย็บ ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรให้เยื่อบุผนังหัวใจภายนอกและภายในแนบสนิทกันได้ดียิ่งขึ้น สิ่งสำคัญต่อจากนั้นก็คือการเพิ่มประสิทธิภาพของผนังหลอดเลือดให้ดียิ่งขึ้น! ทั้งยังมีปัจจัยเรื่องแรงตึงของผนังหลอดเลือด ความเสียหายที่ผนังหลอดเลือดชั้นใน หรือความสามารถในการฟื้นตัวของหลอดเลือดทั้งหมดด้วย
ทว่าเฉินชางกลับคิดมา
