บทที่ 457 ผ่านแล้ว!
ณ ประเทศอังอฤษที่มีมหาสมุทรกั้นขวาง ขณะนี้เป็นเวลาน้ำชายามบ่าย เวลาน้ำชายามบ่ายของประเทศอังกฤษมีประวัติศาสตร์ยาวนาน จนกระทั่งถึงศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด วัฒนธรรมการดื่มชาของอังกฤษก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง
ภายใต้แสงอาทิตย์ยามบ่ายอุ่นสบายที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ จอร์จ ซีเวอร์กำลังเพลินกับช่วงเวลาอันล้ำค่าของตน!
“คุณบรรณาธิการ ผมอยากให้คุณดูบทความนี้หน่อยครับ มันยอดเยี่ยมไปเลย! สาบานด้วยชื่อของผมเลยครับ!”
จอร์จ ซีเวอล์เห็นโทรศัพท์แจ้งเตือนข้อความเข้าจึงหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นอีเมล์มาจากถังเซินจึงรู้สึกจนใจอยู่บ้าง
ซีเวอร์ถอนหายใจออกมา เธอจนปัญญากับไอ้หนุ่มนี่จริงๆ เลย!
ทว่าเธอก็ไม่คิดปล่อยให้เรื่องนี้ส่งผลกระทบกับชายามบ่ายของตนเอง จึงปิดโทรศัพท์แล้วดื่มชาต่อไป
คนอังกฤษนิยมดื่มชาแบบค่อยๆ จิบ…ทีละแก้ว…ไม่มีใครรู้ว่าจะดื่มเสร็จเมื่อไหร่
ถังเซินนวดขมับตัวเอง มองวิทยานิพนธ์ในมือ รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย!
ถังเซินเป็นชาวจีนที่มาเรียนแพทย์ระดับปริญญาเอกที่ประเทศอังกฤษ เมื่อจบการศึกษาแล้วอาจารย์ที่ปรึกษาของเขาก็แนะนำเขากับให้เข้าทำงานวารสาร British Journal of Surgery (BJS) แต่เมื่อมาถึงแล้วกลับไม่ได้รับความใส่ใจเท่าที่ควร ที่สำคัญก็คือ วิทยานิพนธ์ที่เขาเลือกผ่านการพิจารณายากมาก!
นี่ทำให้ถังเซินรู้สึกว้าวุ่นใจ
จนกระทั่งมาถึงตอนนี้ เขาก็ยังคงวนเวียนอยู่กับตำแหน่งงานบรรณาธิการฝึกห
