บทที่ 454 นี่ความเร็วปกติ!
เฉินชางสวมสเวตเตอร์ที่ ‘ยืมมาใส่’ อย่างไม่สะทกสะท้าน!
ตอนนี้เป็นเวลาประมาณหกโมงถึงหนึ่งทุ่มแล้ว เป็นช่วงที่ตลาดกลางคืนเปิดทำการพอดี ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไป มือกุมกันไว้ พูดคุยหัวเราะไปด้วยกัน
ช่วงเวลานี้ทำให้เฉินชางรู้สึกว่าความสุขมันก็เรียบง่ายเพียงเท่านี้เอง
วันนี้เฉินชางไม่อยากกินหม้อไฟเพราะเขาใส่เสื้อสเวตเตอร์ตัวใหม่ หากกินหม้อไฟแล้วกลิ่นติดขึ้นมาคงปวดใจแย่ พวกเขาคิดไปพลางเดินไปพลางจนมาถึงถนนอาหารสายเล็กๆ แห่งหนึ่ง
ต้องกล่าวว่า การที่เมืองอันหยางเป็นเมืองในภาคกลางมีข้อดีอยู่จริงๆ อย่างน้อยอาหารเลิศรสของแต่ละท้องถิ่นก็มารวมกันอยู่ที่นี่ ตอนนี้ฉินเยว่อยากกินของอร่อยมากแล้ว เฉินชางจึงเดินดูร้านรอบๆ ไปกับเธอ ใช้เวลาไม่นาน ในท้องของทั้งคู่ก็มีของกินกองอยู่ไม่น้อยแล้ว
เฉินชางเห็นของกินเล่นมากมายละลานตาเช่นนี้ก็พานคิดไปถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่าง เขาคิดว่ากระเพาะอาหารของมนุษย์เราช่างแข็งแกร่งจริงๆ ไม่ว่าอะไรก็ย่อยได้หมด แต่ดูเหมือนฉินเยว่ไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย เธอสนใจว่าเฉินชางยังไม่เคยกินอะไรมากกว่า
เธออยากซื้อของที่เฉินชางยังไม่เคยกินให้เขาลองชิม แน่นอนว่าต้องเป็นของที่ตัวเธอเองอยากกินด้วย
ถนนอาหารยามค่ำคืนเป็นเอกลักษณ์ที่มีเฉพาะในเมืองนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่เป็นคู่รัก แต่ละคู่เดินจับมือกัน
สามีภรรยาวัยชราคู่หนึ่งเปิดร้านขายถังหูลู่ พวกเขาขายถังหูลู
