ใจและทำให้ทุกคนได้เปิดหูเปิดตามาก ทว่าโจวหงกวงกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ใช่แล้ว สิ่งที่ขาดก็คือเฉินชาง!
จุดประสงค์ที่เขามาร่วมงานก็คือเฉินชาง เขาถึงกับเรียกลูกศิษย์มาที่นี่ก็เพราะเฉินชาง อยากให้ลูกศิษย์มาดูคนเก่งของตงหยางสักหน่อย ให้พวกเขาเห็นโฉมหน้าใหม่ของแผนกฉุกเฉินว่าทำได้ดีเพียงใด แต่วันนี้มาร่วมงานก็แล้ว สิ่งที่ควรเห็นกลับไม่ได้เห็น แม้ผลงานของผู้อื่นจะควรค่าแก่การชื่นชม แต่ว่า…ยังคงห่างชั้นกับเฉินชางมากจนชัดเจนเกินไป
โจวหงกวงอดถอนใจไม่ได้ ช่างเถอะ งานจบแล้วรีบกลับดีกว่า…
ทางด้านเฉียนเลี่ยงและจางโหย่วฝูก็หน้าดำคร่ำเครียด ไม่ทราบว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เดิมทีตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้เฉินชางเข้าร่วมการแข่งขัน ทว่ากระทั่งการแข่งขันจบแล้วเฉินชางก็ยังไม่มา แบบนี้จะไม่เป็นการขายหน้าคนอื่นเขาหรือ
เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ เฉียนเลี่ยงก็รู้สึกกระอักกระอ่วน
พิธีกรเรียกเฉินชางหลายครั้งแต่เจ้าตัวก็ยังไม่มา สุดท้ายจึงข้ามไปเรียกคนต่อไป นี่ทำให้ใครหลายคนรู้สึกอับอายจริงๆ
เฉียนเลี่ยงหงุดหงิดจนไม่พูดไม่จา
ทำไมเฉินชางถึงไม่มา…แต่ไอ้หนูนั่นเป็นคนที่มีเหตุผล!
โทรไปหลายสิบสาย แต่ไม่รับสักสาย แล้วก็ไม่โทรกลับด้วย!
ทำอะไรอยู่!
จางโหย่วฝูเห็นท่าทางคล้ายกำลังเดือดดาลของเฉียนเลี่ยงจึงรีบอธิบายว่า “หัวหน้าเฉียนครับ บางที…เสี่ยวเฉินอาจติดธุระน่ะครับ”
จางโหย่วฝูให้อภัยเฉินชางได้ เพราะจะอย่างไรก็เป็นคนจาก
