่านี้เมื่อมาอยู่ต่อหน้าชีวิตอันสดใหม่ จะมีน้ำหนักแค่ไหนกันเชียว
หน้าที่ของหมอคือช่วยชีวิตผู้ป่วยช่วยและรักษาผู้คนไม่ใช่หรือ
เฉินชางปลอบใจตัวเอง…
เมื่อดูโทรศัพท์มือถือก็พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับร้อยกว่าสาย ส่วนใหญ่คือฉินเยว่ จางโหย่วฝู เฉียนเลี่ยง จางจื้อซิน และเฉินปิ่งเซิง กระทั่งโจวหงกวงก็ยังโทรมาสองสาย
คิดแล้วเฉินชางก็อดทนไม่ไหว!
ตอนนี้เอง เด็กชายก็พูดกับพ่อและแม่ว่า “เป็นคุณอาคนนี้ที่ช่วยคุณแม่ไว้ครับ!”
พูดจบก็ชี้มาที่เฉินชาง จากนั้นเด็กชายก็เดินเข้ามา “คุณอา ขอบคุณที่ช่วยแม่ผมนะครับ! คุณคือฮีโร่”
เฉินชางชะงักไปก่อนยิ้มออกมา “อาเป็นหมอครับ”
เด็กชายได้ยินดังนั้น ในดวงตาก็มีประกายบางอย่างที่เรียกว่าความคาดหวังแผ่ออกมา จากนั้นก็พูดกับเฉินชางด้วยท่าทางจริงจังว่า “ต่อไปผมจะเป็นหมอ จะเป็นหมอที่เก่งเหมือนคุณอาให้ได้!”
เฉินชางชะงักไป มองดูเด็กชายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจตรงหน้า อดก้มตัวลงแล้วพูดกับเขาไม่ได้ว่า “ถ้างั้นก็พยายามเข้านะครับ!”
เด็กชายตอบอืมแล้วเน้นย้ำอีกครั้ง “ผมจะต้องเป็นหมอที่ยิ่งใหญ่เหมือนคุณอาให้ได้เลยครับ!”
เฉินชางยิ้มบางๆ “เราชื่ออะไรครับ”
เด็กชายตอบ “ผมชื่อซุนจิ้งโป”
เฉินชางค่อนข้างประทับใจเด็กชายมากทีเดียว เขาชอบเด็กชายที่กล้าหาญเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยๆ คนนี้จริงๆ
คิดแล้วเฉินชางก็ถอดหูฟังแพทย์ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ของตนออกแล้วส่งให้อีกฝ่าย “อาให้เราครับ”
ซุนจิ้งโปท่าทางตื
