บทที่ 440 นี่คือ…สินสอดหรือ
ในขณะที่สหายเก่ากำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หลี่เป่าซานคล้ายจะสัมผัสได้ถึงความรักอันร้อนแรงผ่านทางหน้าจอ!
ไม่เลว! ได้รับคำอวยพรจากทุกคนแล้ว!
คิดแล้วก็ตอบกลับใต้ข้อความของตนภายในครั้งเดียว “ตอบทุกคน: ขอบคุณมากครับ!”
จากนั้นก็เดินยิ้มออกไปด้านนอก
วันนี้ลมแรงจริงๆ!
หวังเซี่ยงจวินเห็นข้อความก็หนังตากระตุก เจ้าหลี่หน้าดำคนนี้นี่…เสแสร้งเก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ใครเป็นคนสอนเขากัน
อย่างไรก็ตาม…เมื่อเขามองไปยังภาพวารสารการปลูกถ่ายตับที่เพื่อนส่งมาให้ก็ยังอดดีใจไม่ได้ เพียงแต่ดีใจก็ส่วนดีใจ อย่างไรก็มีความไม่พอใจอยู่บ้าง! ถึงกระนั้น…เมื่อหวังเซี่ยงจวินสำรวจดีๆ ก็ต้องแค่นเสียงหึออกมา
ผู้ประพันธ์บรรณกิจก็คือ ‘Chen Chang’
ทันใดนั้น หวังเซี่ยงจวินก็คิดถึงชื่อหนึ่งขึ้นมา! เฉินชาง!
ก็คือ…เสี่ยวเฉินคนนั้นหรือ
หวังเซี่ยงจวินเข้าใจกระจ่างขึ้นมาโดยพลัน
ไอ้แก่หลี่นี่ หน้าด้านจริงๆ เอาบทความที่คนอื่นเขียนมาอวด ขายหน้าจะตายแล้วมั้ง!
เหอะ!
ผมไม่พอใจ!
ใช่ อิจฉาโว้ย!
ก็อิจฉาไง จะทำไมล่ะ แค่อิจฉาก็ไม่ได้เหรอ
แต่หลี่เป่าซานก็เป็นผู้ประพันธ์อันดับแรก! ดังนั้นที่เขาพูดก็ถือว่าไม่ผิด
พอเอาเรื่องนี้มารวมกับคำพูดที่ว่า ‘ยุคสมัยนี้เป็นยุคสมัยของคนหนุ่มสาวจริงๆ พวกเราแก่แล้วละ!’ ก็ดูเหมือนจะลงตัวพอดีแล้ว!
หวังเซี่ยงจวินได้แต่ตบขาตัวเอง!
เป็นเฉินชางจริงๆ ด้วย วิทยานิพนธ์ของเสี่ยวเฉิน แต่ใส่ชื่อหลี
