ารหน้าปกของวารสารการปลูกถ่ายตับ สารบัญ และบทคัดย่อออกมาสี่ห้าชุดเพื่อเอาไว้เป็นหลักฐานสำหรับการพิสูจน์คุณสมบัติการคัดเลือกตำแหน่งในภายหลัง จากนั้นก็ส่งให้ฉินเยว่ เฉินปิ่งเซิงและหลี่เป่าซานคนละหนึ่งชุด
ทั้งสามถือเป็นผู้ร่วมเขียน มีส่วนร่วมมาก ล้วนนำไปประเมินตำแหน่งงานได้
ตอนนี้เฉินปิ่งเซิงกำลังนั่งหักนิ้วอยู่ เมื่อเห็นว่าวารสารมาถึงแล้วดวงตาก็เป็นประกาย หัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ จากนั้นก็พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนตาหยี “มีวิทยานิพนธ์นี้อยู่ ไม่แน่ว่าครั้งนี้ผมอาจได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการเลยก็ได้ ถึงตอนนั้นผมจะช่วยดันคุณก็แล้วกัน”
เฉินชางยิ้ม “ไม่แน่ว่าผมก็อาจได้เป็นด้วยนะครับ! ถึงตอนนั้นพวกเราก็เท่าเทียมกันแล้ว ฮ่าๆ…”
เฉินปิ่งเซิงได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงเย็นออกมา “เท่าเทียมกันอะไร”
เฉินชางรีบก้าวหลบไปสองก้าว “โห่ คุณแอบอ้างอำนาจคนอื่น!”
นี่ทำเอาทุกคนที่อยู่ในห้องหัวเราะครืน
เฉินใหญ่เฉินน้อยคู่นี้เป็นชีวิตชีวาของแผนกจริงๆ
ทุกคนมองเหล่าเฉินด้วยความริษยา จางซูซึ่งเป็นหมอฝ่ายอายุรกรรมประจำแผนกฉุกเฉินกล่าวด้วยความอิจฉาว่า “เฉินปิ่งเซิง นี่เรียกว่าคุณนอนมาเลยนะคะ! คุณยังมีความดีใจ ความฝันและความทะเยอทะยานอยู่หรือเปล่า”
เฉินปิ่งเซิงไม่สนใจ หัวเราะฮ่าๆ แล้วพูดว่า “จะนอนมาหรืออะไรมาแค่สำเร็จก็พอแล้วครับ! อีกอย่าง แบบผมเรียกว่านอนมาที่ไหนล่ะครับ พี่จาง แบบคุณสิถึงเรียกว่า ‘นอน’ มาจริงๆ เหล่าเหย
