างเดียวที่จะมีก็คือ แผลจะหายในไม่กี่วัน จากนั้นก็โยนผ้าพันแผลทิ้งไปได้เลย
เฉินชางยิ้ม กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ เล่อเล่อก็เดินมายืนข้างๆ ด้วยท่าทางดุดันแล้วพูดกับคนไข้ว่า “ฉันเป็นแฟนเขา!”
คนไข้สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เธอมองเฉินชางด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ ปากก็คือพึมพำว่า ‘ตาไร้แวว!’
จากนั้นเธอก็เดินออกไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด คล้ายจะลืมความเจ็บปวดไปแล้ว!
เล่อเล่อแค่นเสียงเย็นออกมา “วุ่นวายเกินไปแล้ว! คิดจะมากินหญ้าอ่อนของพวกเราอีก!”
เล่อเล่อแต่งงานแล้ว มีลูกเข้าไปสองคนแล้ว ดังนั้นคำพูดนี้ เธอพูดเพื่อช่วยแก้สถานการณ์ให้เฉินชาง
เฉินชางยิ้ม “ขอบคุณครับเล่อเล่อ!”
เล่อเล่อโบกมือพลางถอนใจ “เฮ้อ…หวังว่าสามีของฉันจะไม่เข้าใจผิดนะคะ เพื่อการงานและความรัก ฉันเสียสละอะไรไปมากมายจริงๆ!”
พูดจบก็เดินส่ายหน้าออกไป
……
……
สวีตงตงถือวารสารกลับมาที่ห้องพักหมอในแผนก เขาดูหน้าปกด้วยความสงสัย มันเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด
เขาพยายามแปลแล้ว ทันใดนั้นก็ต้องชะงักไป!
นี่คือวรสารการปลูกถ่ายตับเชียวหรือ เป็นวรสารชั้นนำที่ถูกจัดอยู่ในอันดับต้นๆ ของวงการศัลยแพทย์เลยทีเดียว
ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์เฉินสุดยอดขนาดนั้น ที่แท้ก็อ่านวารสารภาษาอังกฤษพวกนี้บ่อยๆ นี่เอง
คิดถึงตรงนี้ สวีตงตงก็รู้สึกนับถือขึ้นมาแล้ว ถึงอย่างไร…นี่ก็เป็นวารสารที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด คนทั่วไปคงไม่สนใจอ่าน
ไม่นานเฉินชางก็เดินเข้ามาพูดยิ้มๆ
