บทที่ 437 ฉันมันคนโลภ!
ขณะนี้ ภายในพงหญ้า คนแซ่ฉินและคนแซ่จี้ไม่พูดไม่จา! พวกเขาสบตากัน เห็นความคิดนับไม่ถ้วนในดวงตาของอีกฝ่าย
เนิ่นนานผ่านไป ทั้งคู่ก็ถอนใจออกมา
เฮ้อ…
ฉินเสี้ยวหยวนเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งแล้วว่าลูกสาวเติบใหญ่แปรเปลี่ยนมากมาย หากพูดให้เกินไปสักหน่อยก็คือลูกสาวโตแล้วเก็บไว้ไม่ได้! แต่ลูกสาวของตัวเอง ลูกสาวของตัวเองโตแล้ว…ลูกสาว…โตแล้วยังเล่นอะไรเป็นเด็ก!
ส่วนจี้หรูอวิ๋นมองไปยังเงาร่างทั้งสองที่วิ่งหยอกกันแล้วก็หัวเราะออกมา
นี่คือคนหนุ่มคนสาวสินะ ดีจริงๆ!
เมื่อเธอเห็นฉินเยว่หัวเราะเสียงดังอย่างไม่รู้จักอาย ทำเรื่องที่ตัวเองอยากทำอย่างเบิกบานใจ ได้ชอบคนที่ชอบ เท่านี้ผู้เป็นมารดามีความสุขแทนลูกสาวแล้ว
ถึงคำพูดเหล่านี้จะฟังดูไร้สาระ ทว่านี่ถึงจะเป็นท่าทางอย่างที่คนหนุ่มสาวสมควรมีไม่ใช่หรือ
นอกจากนี้พวกเขาก็แก่ชรามากแล้ว ย่อมเกิดช่องว่างระหว่างวัย เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ยังดีที่มีเฉินชางอยู่ด้วย เขาเล่นเป็นเพื่อนลูกสาวได้ เขาราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ คาดว่าฉินเยว่ก็คงชอบสินะ
จี้หรูอวิ๋นเข้าใจฉินเยว่เป็นอย่างดี รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
คนที่ภายนอกดูดีมีอยู่มากมาย คนที่จิตใจงดงามโดยแท้จริงมีน้อยนิด
ได้พบเฉินชางที่ทั้งหน้าตาดีและน่าสนใจ ทั้งยังเป็นคนมีความสามารถมาก เรียกว่าเป็นวาสนาของฉินเยว่แล้ว!
จี้หรูอวิ๋นไม่คิดลำเอียง เธอคิดเช่นนี้จริงๆ
