ปว่า “ยัยตัวเล็ก คันก้นหรือเปล่า ระวังเถอะผมจะตีก้นคุณอีก!”
ฉินเยว่คิดถึงเรื่องที่สวนสาธารณะในวันนี้พลันต้องหน้าแดงก่ำ “ตาบ้า อยากจับตรงนั้นของฉันก็พูดมาตรงๆ เถอะ! ลามก!”
เฉินชางหลุดหัวเราะออกมา
แต่เมื่อคิดได้ว่าภาพที่ตนตีก้นฉินเยว่ในวันนี้ถูกผู้อำนวยการฉินและจี้หรูอวิ๋นเห็นเข้าเต็มๆ ตา เขาก็กังวลเล็กน้อย
คิดแล้วเฉินชางก็ถามอย่างระมัดระวังว่า “วันนี้คุณกลับบ้านแล้ว คุณพ่อคุณแม่คุณดูผิดปกติตรงไหนหรือเปล่าครับ”
ฉินเยว่เกาหัว คิดทบทวนแล้วตอบไปว่า “ผิดปกติหรือคะ ดูเหมือนคุณแม่จะหน้าแดงเล็กน้อย ในห้องก็มีกลิ่นเหม็นจากเท้าของคุณพ่อ ส่วนอย่างอื่น…ก็ไม่มีแล้ว!”
“อ้อ! แล้วก็บอกให้ฉันไปเที่ยวอีกหน่อย ถามว่าทำไมกลับมาเร็วจัง”
เฉินชางผ่อนคลายลงได้ในที่สุด ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว!
ฉินเยว่ถอนใจ “เฮ้อ พอแยกจากกันฉันก็คิดถึงคุณแล้ว”
เมื่อเห็นข้อความที่ฉินเยว่ส่งมาให้ เฉินชางก็หัวเราะออกมาทันที “งั้นเหรอครับ ชอบผมขนาดนี้เลยเหรอ”
ฉินเยว่ส่งมีมหน้าโหดไปให้ “อย่ามโนมากไปค่ะ ฉันก็แค่อยากได้ร่างกายคุณ!”
[1] เปิ่นกง (本宫) คำเรียกแทนตนเองของเชื้อพระวงศ์ฝ่ายหญิงในสมัยจีนโบราณ
