บทที่ 430 อาจารย์เมิ่ง ทำไมคุณโง่แบบนี้!
เมิ่งซีเห็นเฉินชางไม่พูดอะไร หัวใจพลันเต้นตึกตัก!
หรือเฉินชางคิดว่าตนสอนอะไรไม่ได้เลย
จะรังแกกันเกินไปแล้ว!
ดูถูกกันเกินไปแล้ว!
คิดถึงตรงนี้ เมิ่งซีก็รู้สึกเหมือนเลือดลมตีกลับ รู้สึกเหมือนเสื้อผ้ารัดแน่นยิ่งขึ้น!
เธอคิดว่าเธอควรแสดงฝีมือให้เฉินชางเห็นสักหน่อย ให้เขารู้ถึงฝีมือที่แท้จริงของเธอบ้าง
เมื่อเห็นท่าทางของหัวหน้าเมิ่งในตอนนี้ เก่อฮว๋ายที่อยู่ข้างๆ พลันหน้าเปลี่ยนสี เขาที่โสดมาสามสิบสามปีรู้สึกรับไม่ได้จริงๆ ต้องทราบว่าหัวหน้าเมิ่งเป็นเหมือนเทพธิดาในใจของเก่อฮว๋ายมาตลอด…
ส่วนหมอดีกรีปริญญาเอกอีกสองคนเห็นดังนั้นก็รู้สึกว่าการทำโอทีนี่มันดีจริงๆ!
ตอนนี้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเก่อฮว๋ายถึงทำโอทีทุกวัน!
การทำโอทีมันหอมหวานแบบนี้เอง!
การทำโอทีก็มีสวัสดิการแบบนี้ด้วย!
ต่อไปจะต้องทำโอทีให้มาก ทำโอทีให้ดี!
จะให้เก่อฮว๋ายยึดอาหารตาไว้คนเดียวไม่ได้
…………
อันที่จริงตอนนี้เฉินชางกำลังพิจารณาอย่างจริงจัง สาเหตุหลักที่เขาลงทะเบียนกับเมิ่งซีเพราะอาชีพลับ สาเหตุรองเป็นเพราะความสามารถในการวิจัยของเมิ่งซี ซึ่งถือเป็นความสามารถเฉพาะตัวบุคคลที่หาได้ยากในมณฑลตงหยาง
แต่…ตนวางแผนการเรียนปริญญาโทไว้อย่างไรกันแน่
ควรจะพูดอย่างไรดี
เฉินชางคิดแล้วก็ตอบว่า “อาจารย์เมิ่ง เรื่องแผนการเรียนปริญญาโทของผม ผมคิดว่ามีหลักสำคัญมีอยู่สองอย่าง อย่างแรกก็คือความสามารถในด้าน
