ดเส้นเลือดในอีกไม่กี่เดือนหลังจากนี้ คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจเลือกเรื่องระบบไหลเวียนโลหิต
อันที่จริง เรื่องเช่นนี้เอาไปใช้ประโยชน์ได้ดีทีเดียว…
ไม่ว่าเฉินชางเห็นระบบไหนก็อยากได้จนตาร้อนทั้งนั้น แต่ควรเลือกระบบที่เหมาะสมกับตนที่สุดเพียงระบบเดียว
[คุณเลือกระบบไหลเวียนโลหิต!]
……
ฉินเยว่เห็นเฉินชางนั่งเหม่อจึงถามด้วยความแปลกใจว่า “เป็นอะไรไปคะ ไม่หิวหรือ”
เฉินชางส่ายหน้ายิ้มๆ “เปล่าครับ!”
ฉินเยว่ร้องอ้อออกมา “ฉันก็นึกว่าคุณไม่หิวซะอีก ถ้าไม่หิวก็เอาชิ้นนั้นมาให้ฉันเถอะ อย่าเสียของ!”
เฉินชางจนคำพูด “…”
มีแฟนสาวเป็นนักชิมมันให้ประสบการณ์แบบนี้นี่เอง
เฉินชางจนปัญญาจริงๆ! มองฉินเยว่แล้วถอนใจออกมา เธอไม่ใช่ยัยหมาน้อยขี้ประจบแล้วแหละ เธอมันยัยหมาป่าจอมตะกละ!
ขณะกำลังกินข้าว จู่ๆ ฉินเยว่ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “เฉินชาง นี่กระดูกสันหลังแพะท่อนที่เท่าไหร่คะ”
เฉินชางพูดอะไรไม่ออก ได้แต่กลอกตาใส่ “คุณเป็นคนอยู่หรือเปล่า ผมต้องไปศึกษาเรื่องกระดูกสันหลังแพะด้วยเหรอ!”
ดวงตาฉินเยว่เป็นประกาย เปลี่ยนท่าทางกลับไปเป็นยัยขี้ประจบน้อยเหมือนเดิม พูดด้วยสีหน้านับถือว่า “ไม่ใช่ว่ารู้ทุกอย่างเหรอคะ”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ราวกับมีประทัดระเบิดอยู่ในอก เกือบถามระบบออกไปแล้วว่า ผมเสียใจทีหลังได้ไหม ไม่เลือกระบบไหลเวียนโลหิตแล้วได้ไหม เลือกระบบกระดูกแทนได้ไหม!
ไม่ใช่เพราะอะไร แต่ถ้าหลังจากนี้มากินหม้อไฟแพะกันอีก ผม
