่เลว ตั้งแต่ที่เขาผ่าตัดด้วยการส่องกล้องแบบแผลเล็กได้ก็มีคนมาผ่าตัดมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับเฉินชางแล้ว หลี่เป่าซานยังพอใจหวังหย่งมากกว่าอีก เพราะหวังหย่งเป็นแพทย์ติดตามหลี่เป่าซานอยู่สองปีกว่า คอยเป็นผู้ช่วยเป็นลูกมือมาตลอด ทำให้เขามีพื้นฐานมั่นคง
แต่…สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเจ้าหนุ่มนี่มีความมั่นคง ไม่เหมือนเฉินชางที่มีคนมา ‘หยอกเย้ายั่วยวน’ หรือ ‘รุมตอมดั่งบุปผา’ กระตุ้นความสนใจของผู้คนมากมาย
เทียบกันแล้วหวังหย่งทำให้เขาวางใจมากกว่า!
……
หวังหย่งผูกปมสุดท้ายเสร็จแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองทุกคน พูดยิ้มๆ ว่า “หัวหน้า! หัวหน้าจาง หัวหน้าเฉียน…หัวหน้าโจว!”
หวังหย่งกล่าวทักทาย
โจวหงกวงมองไปที่ส่วนท้องของผู้ป่วยแล้วยิ้ม “ยังไม่เริ่มหรือครับ”
หวังหย่งชะงักไป
นี่คุณตาบอดหรือไง
แต่ก็ไม่กล้าพูดไปจริงๆ จึงได้แต่ตอบว่า “เพิ่งเสร็จครับ”
โจวหงกวงตกใจ มองไปยังผ้าก๊อซห้ามเลือดที่อยู่รอบๆ แล้วกล่าวอย่างตะลึงพรึงเพลิดว่า “แผลล่ะ”
หวังหย่ง “หัวหน้าโจว เย็บเรียบร้อยแล้วครับ นี่เป็นการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องเลยเห็นแผลไม่ชัด”
โจวหงกวงสับสนมึนงงขึ้นมาทันที
คิดว่าผมไม่รู้จักการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องหรือไง ต่อให้ใช้กล้องก็ต้องมีแผลสิ แล้วนี่แผลของคุณไปไหนล่ะ
หลี่เป่าซานยิ้ม “หัวหน้าโจว คุณไปดูใกล้ๆ หน่อยสิครับ”
โจวหงกวงชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นรอยเย็บที่ซ่อนเอาไว้จริงๆ ทันใด
