บทที่ 420 เก่งจริงๆ!
โจวหงกวงรู้ชัดเจนแล้วว่าเฉินชางกำลังช่วยตน!
และเป็นการช่วยอย่างถึงที่สุดด้วย!
ประโยคที่ว่า ‘ผมไม่เชี่ยวชาญการผ่าตัดถุงน้ำดี’ ทำให้เขาอุ่นใจมากจริงๆ
นี่เป็นการไว้หน้าเขามากๆ!
ทางด้านเฉียนเลี่ยงก็มองไปที่เฉินชาง รู้สึกเสียใจสุดบรรยาย…
หากรู้ว่าเฉินชางเป็นเด็กดีขนาดนี้ ผมคงหาวิธีแย่งตัวมาไว้ในมือโดยไม่สนใจศักดิ์ศรี หรือหน้าตาอะไรแล้ว!
พอคิดถึงเส้นทางอนาคตอันสว่างไสวของต้นกล้าดีๆ เช่นนี้แล้ว เฉียนเลี่ยงก็รู้สึกขมปร่าไปทั้งใจ
ทำไมตอนนั้นไอ้เด็กนี่ต้องขี้โม้ด้วยวะ!
ทำไมต้องเขียนวิทยานิพนธ์อะไรนั่นด้วย!
แล้วนี่ผมมัวแต่วางมาดประธานสมาคมศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีอะไรอยู่ ตอนนี้ยังจะมีอารมณ์วางมาดต่อไปอีกหรือเปล่า
ในใจของเฉียนเลี่ยงรู้สึกอัดอั้นตันใจจริงๆ
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อยากย้อนเวลากลับไปตอนที่เฉินชางสอบบรรจุจริงๆ เขาจะคว้าเฉินชางไว้แล้วบอกว่า
“เฉินชาง ผมอยากเป็นอาจารย์ของคุณ! ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ต่อให้คุณปัญญาอ่อนผมก็เต็มใจ!”
น่าเสียดาย…โลกนี้ไม่มียาแก้อาการเสียใจ จึงทำได้เพียงมองเฉินชางไหลไปอยู่ในอ้อมกอดคนอื่นตาปริบๆ
เฮ้อ…
นี่เป็นชะตาชีวิตที่น่าเศร้ายิ่งกว่าน่าเศร้าเสียอีก
ทางด้านจางโหย่วฝูดีกว่ามาก เขากำลังมองเฉินชางด้วยสายตาราวกับพญาเสือจ้องเหยื่อ!
แผนกศัลยกรรมทั่วไปของผมขาดแคลนคนเก่งอย่างคุณนี่แหละ
คิดถึงตรงนี้ก็ปรายตามองไปทางหลี่เป่าซาน พบว่าอีกฝ่ายกำลังจับจ้อง