ภาคหน้า
เฉินชางสูดหายใจลึก “ผมรู้สึกเหมือนว่า…พลาดอะไรไปบางอย่าง”
คำพูดนี้เหมือนเป็นการตบหน้าโจวหงกวงโดยไม่ต้องสงสัยเลย แต่อย่างไรเฉินชางก็จำเป็นต้องพูด เพราะสุขภาพร่างกายของผู้ป่วยสำคัญที่สุด
ถ้าเย็บปิดแผลบริเวณช่องท้องแล้วเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมาคงวุ่นวายมาก อาจมีอันตรายถึงชีวิตด้วยซ้ำ เดิมทีผู้ป่วยก็เป็นชายชราอายุแปดสิบปี…จะไปมีความอดทนมากขนาดนั้นที่ไหนกัน!
เดิมทีเฉินชางคิดว่าโจวหงกวงจะโกรธ แต่ความจริงตรงกันข้าม โจวหงกวงหยุดมือ มองเฉินชางด้วยท่าทางกระตือรือร้นแล้วถามว่า “อ้อ คุณคิดว่าพลาดอะไรไปครับ”
เฉียนเลี่ยงและจางโหย่วฝูเหงื่อแตก หัวใจบีบรัดรู้สึกเหมือนจะตาย เสี่ยวเฉินเลอะเลือนไปแล้วหรือเปล่า!
หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!
ไอ้หนุ่มนี่ไม่พูดประจบก็ช่างเถอะ แค่พูดอะไรให้มันรื่นหูหน่อยก็ทำไม่เป็นหรือไง
มาพูดว่าพลาดตอนนี้อะไรกัน จะพลาดอะไรล่ะ
ขณะเฉินชางกำลังจะตอบ พยาบาลก็พูดขึ้นว่า “มีเลือดออกมาที่สายระบาย!”
ทันใดนั้นทุกคนก็สีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน! รีบมองไปที่สายระบาย พบว่ามีเลือดออกมาจริงๆ!
ทำไมถึงมีเลือด
เลือดออกมาจากไหน
ตอนนี้ทุกคนชะงักไปแล้ว อยู่ดีๆ ก็มีเลือดออก นี่ทำให้โจวหงกวงหน้าเครียด ขมวดคิ้วมุ่น อารมณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด!
ทันใดนั้นเขาก็คิดไปถึงคำพูดของเฉินชาง มีปัญหาตรงไหน!
หรือเสี่ยวเฉินจะรู้แล้ว
ทันใดนั้นก็จ้องมองเฉินชางแล้วพูดว่า “เสี่ยวเฉิน คุณคิดว่ามีปัญหาตรงไหน!”
ตอนนี้ทุกคนเอ
