ท่ากับว่าซวยไปแปดชาติแล้ว
ครั้นเห็นสีหน้าของแม่สามี หลิวซื่อค่อยระบายลมหายใจออกมา
ใช้ชีวิตด้วยกันมานานแล้ว นางพอจะเข้าใจแม่สามีของตนเองอยู่บ้าง สีหน้าปราศจากความรู้สึกก็คือสีหน้าที่ดีที่สุดแล้ว
ถ้าสีหน้ามีความรู้สึก นั่นแหละถึงจะเป็นคราวเคราะห์ของนาง!
จริงสินะ แม่สามีเป็นคนเช่นนี้ คนทั่วไปไฉนเลยจะยั่วยุได้?
ถ้าถูกปั่นหัวได้ง่าย ๆ คนอื่นคงไม่ด่าแม่สามีว่า ‘นางเฒ่าหัวแข็ง’ แล้ว
คนที่ด่าเย่อวี๋หรานว่าเป็นนางเฒ่าหัวแข็งก็คือคนที่เข้ามาตีสนิทเพราะอยากใช้เส้นสายแต่เย่อวี๋หรานไม่สนใจ ผลักภาระไปที่เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส มีเรื่องอะไรก็ให้หาพวกเขา ทางนั้นตกลงแล้วค่อยมาเจรจาการค้ากับนาง
มีเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสคอยสกัดเอาไว้อยู่ข้างหน้า ช่วยลดความยุ่งยากให้เย่อวี๋หรานได้ไม่น้อย
เย่อวี๋หรานและคนอื่น ๆ มาถึงโรงหมอไป่เย่าถังอย่างรวดเร็ว
ถึงจะเข้าตำบลมาหลายครั้งแล้ว แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่หลิวซื่อได้มาไป่เย่าถัง
ในความคิดของชาวบ้านทั้งหลาย สถานที่แห่งนี้ไม่อาจมาได้ง่าย ๆ หากมิใช่มาแล้วต้องสิ้นเปลืองเงินทองก็คือมาเพราะป่วยหนัก จะข้อไหนก็ไม่ใช่เรื่องดีทั้งนั้น
“ท่านแม่” เมื่อมาถึงหน้าประตูโรงหมอ ความหวาดกลัวพรั่งพรูขึ้นมาในจิตใจของหลิวซื่อ กลองถอยทัพตีดังระรัว “ไม่ตรวจแล้วดีไหมเจ้าคะ ที่นี่จะต้องแพงมากแน่ ๆ ครอบครัวพวกเราไม่ได้มีเงินมากมายอะไร จ่ายไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ…”
หลิวซื่อกล่าวพลางมองไปรอบ ๆ
