่สุดในแผนกของพวกเราก็คงเป็นหัวหน้าอันแล้วล่ะค่ะ ชีวิตแต่ละวันผ่านไปอย่างสุขสบาย ทุกครั้งที่เข้าเวรวันเสาร์ก็มีภรรยาคอยส่งน้ำส่งอาหาร”
ขณะนั้นเอง หญิงสวมผ้าปิดปากคนหนึ่งเดินถือกล่องอาหารเข้ามา เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีขาว กางเกงยีนส์ดูธรรมดาสามัญตัวหนึ่ง เส้นผมถูกลมพัดจนดูยุ่งไปเล็กน้อย
“โธ่ พูดถึงภรรยา ภรรยาก็มาเลยนะคะ วันนี้ทำอะไรให้หัวหน้าอันกินหรือคะ” ฉางลี่น่าชะโงกหัวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง
หญิงคนนั้นชื่อเฮ่อลี่ ทำงานอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในตำแหน่งพนักงานขาย
เฮ่อลี่จบการศึกษาระดับมัธยมต้น เป็นคนบ้านเดียวกับอันเยี่ยนจวิน ตอนเรียนอยู่มัธยมต้นทั้งสองเรียนห้องเดียวกัน นั่งโต๊ะเดียวกัน ตอนนั้นทั้งสองแอบคบกันลับๆ เวลาผ่านไปยี่สิบกว่าปี ความสัมพันธ์ของทั้งสองยังคงดีเช่นเดิม
เฮ่อลี่มีนิสัยอบอุ่นขี้เกรงใจและเป็นคนยึดมั่นในสัจจะคุณธรรม เมื่อเทียบกับอันเยี่ยนจวินที่ดูสง่างามอ่อนโยนแล้ว เธอยังสดใสกว่ามาก
“ทุกคนมากินด้วยกันสิคะ วันนี้วันหยุด ฉันเลยทำอาหารมามากหน่อย” ขณะพูดก็เปิดกล่องอาหารรักษาความร้อนแล้วหยิบอาหารมาวางเรียงข้างนอก
ทุกคนรุมเข้ามาอย่างกระตือรือร้น กินข้าวกันอย่างอบอุ่น
เพียงแต่ในตอนที่อันเยี่ยนจวินเพิ่งหยิบตะเกียบขึ้นมาก็ได้ยินเสียงพยาบาลฝึกงานที่อยู่ด้านนอกพูดขึ้นว่า “หัวหน้าอัน คุณลุงเตียงสามสิบเอ็ดของห้องสังเกตอาการท้องผูกค่ะ เข้าห้องน้ำนานแล้วยังถ่ายไม่ออกเลยค่ะ”
