นมีสีหน้าตกตะลึง จี้หรูอวิ๋นมีสีหน้าแปลกใจ ยัยขี้ประจบฉินมีสีหน้าเลื่อมใส
ฉินเสี้ยวหยวนไม่อยากจะเชื่อ
เมื่อวาน…ผ่าตัดเคสละล้านหยวนไปห้าเคส ให้ตายสิ สิบปีผมจะหาเงินได้ถึงห้าล้านหรือเปล่าเถอะ
คิดถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวหยวนก็รู้สึกชาวาบไปถึงหนังศีรษะ
เขาทราบดีว่าศัลยแพทย์ความงามหาเงินได้มาก แต่…เคสละล้านหยวน นี่มันเรียกว่าหาเงินที่ไหนกัน นี่มันปล้นกันชัดๆ
เมื่อครู่ตนเพิ่งพูดว่าเฉินชางลดภาระไปได้ยี่สิบปี แต่…เมื่อวานอีกฝ่ายผ่าตัดไปห้าเคส ไม่ทันไรก็ซื้อบ้านได้แล้ว! แล้วสิบปีจะหาเงินได้เท่าไหร่
เหล่าฉินไม่ไหวจะนับ
สิ่งที่จี้หรูอวิ๋นสนใจฟังไม่ใช่เรื่องที่ว่าหาเงินได้หรือไม่ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าว่าที่ลูกเขยคนนี้จะสุดยอดขนาดนี้!
เป็นศัลยแพทย์ความงามที่เจ๋งที่สุดในเมืองอันหยาง!
มิน่าล่ะ เมื่อครู่เขาถึงพูดว่าตัวเองเชี่ยวชาญ
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!
เช่นนั้น…ต่อไปเรื่องรักษาความงามบนใบหน้าตนและอะไรพวกนี้ก็พูดกันง่ายน่ะสิ
ตอนนี้จี้หรูอวิ๋นรู้สึกว่ายิ่งมองเฉินชางก็ยิ่งสบายตา อย่างไรก็ตาม…จู่ๆ ฉินเสี้ยวหยวนก็คิดถึงปัญหาบางอย่างขึ้นมาได้!
เฉินชางพูดว่าเขาเพิ่งเรียนมาสองเดือนกว่า เพิ่งสองเดือนก็สร้างผลงานได้ขนาดนี้แล้วหรือ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร
เหล่าฉินรีบพูดว่า “หัวหน้าฉิน คุณล้อเล่นหรือเปล่าครับ เฉินชางเพิ่งเรียนรู้ด้านศัลยกรรมความงามไปได้แค่สองเดือนกว่า จะเก่งขนาดนั้นที่ไหนกัน”
ตอนนี้ฉินเสียงยังอดถ
