ขายังไม่มีเวลา
จางจื้อซินมองเฉินชางยิ้มๆ “เสี่ยวเฉิน ผมได้พึ่งบารมีคุณแล้ว”
เฉินชางแปลกใจ “หมายความว่ายังไงครับ”
จางจื้อซินส่ายหน้า “คุณคงไม่รู้ว่าสมาคมศัลยแพทย์ความงามแห่งประเทศจีนไม่ค่อยต้อนรับหมอระดับรากหญ้าเท่าไหร่นัก ผมได้รับความช่วยเหลือจากหัวหน้าฉินถึงเข้าร่วมสมาคมระดับมณฑลได้ ส่วนระดับประเทศ ผมรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้เลย เพราะส่วนใหญ่เป็นแพทย์ผิวหนัง หรือแพทย์ความงามจากโรงพยาบาลรัฐ ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะได้เข้าร่วมเร็วขนาดนี้”
“บอกตามตรงเลยนะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมคงไม่ได้รับเชิญเข้าร่วมสมาคมเร็วขนาดนี้หรอก!”
เฉินชางหัวเราะออกมา “พูดแบบนี้แปลว่าพวกเราโชคดีในโชคร้ายสินะครับ”
จางจื้อซินหัวเราะ “ผมก็ไม่คิดว่าท่านรองกงจะมาศึกษาและแลกเปลี่ยนความรู้จริงๆ เสี่ยวเฉิน ชื่อเสียงของคุณโด่งดังไปไกลแล้ว ขนาดท่านรองกงที่เมืองหลวงก็ยังเคยได้ยินชื่อคุณ อนาคตของคุณไร้ขีดจำกัดแล้วละครับ จะว่าไปพวกเราก็เข้าใจท่านรองกงผิดไปแล้วจริงๆ ฮ่าๆ ๆ”
……
……
หลังจากกงไต้เจินออกมาจากคลินิกศัลยกรรมได้ครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาอันจิ้ง
ขณะนี้อันจิ้งร้อนรนจนทนไม่ไหว เธอกำลังรอสายจากอาจารย์อยู่พอดี
ตั้งแต่วันเกิดของอาจารย์คราวที่แล้ว อันจิ้งเผลอเผยข้อมูลของเฉินชางออกไปโดยไม่รู้ตัว ถึงขั้นแขวะเฉินชางต่อหน้าศิษย์ร่วมอาจารย์ไปด้วยซ้ำ
อันจิ้งไม่มีความประทับใจดีๆ กับเฉินชางมาตั้งแต่ตอนที่เผชิญหน้ากัน
