่นนั้นจะต้องทำงานโดยวางแผนล่วงหน้า สำหรับคนธรรมดาอาจคิดว่าทำออกมาสูง หรือต่ำไปเล็กน้อยคงไม่เป็นไร ขอเพียงขนาดเหมาะสมก็พอแล้ว
แต่เป็นเช่นนั้นจริงๆ หรือ
แน่นอนว่าไม่ใช่
เฉินชางหยิบจับอุปกรณ์ขึ้นมาลอกกล้ามเนื้อและเส้นประสาทออกจากกันอย่างเชี่ยวชาญ หาช่องว่างระหว่างกล้ามเนื้อหน้าอก จากนั้นจึงแยกออกจากกันอย่างหมดจด! เขาทำราวกับนี่เป็นงานง่ายๆ สบายๆ โดยไม่ต้องพึ่งกล้อง และไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อตนเองแม้แต่น้อย
เห็นเช่นนี้ กงไต้เจินก็รู้สึกนับถือ ต้องผ่าตัดมามากเท่าไหร่กันนะถึงจะฝึกฝีมือถึงขั้นนี้ได้
เฉินชางคิดกับตัวเองว่า ดูเหมือนเขาจะเข้าใจโครงสร้างหน้าอกมากกว่าส่วนอื่นอีกนะเนี่ย
มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ทราบว่าเขาผ่าตัดมามากแค่ไหน
ยามเห็นเส้นใยกล้ามเนื้อทุกเส้น เฉินชางก็รู้สึกราวกับเห็นญาติมิตรของตน กระทั่งอยากส่งเสียงทักทายเลยทีเดียว
จางจื้อซินส่งซิลิโคนไปให้ เฉินชางรับมา ใช้สองนิ้วคีบให้มั่น จากนั้นจึงใส่เข้าไปตามแผลกรีด ยัดไปตามช่องว่างระหว่างกล้ามเนื้อหน้าอกที่ลอกเอาไว้ดีแล้ว จากนั้นจึงปล่อยมือ!
ชั่วขณะนั้นเองจู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าเขาเชี่ยวชาญกว่าตอนแรกเสียอีก!
บางทีอาจเกี่ยวข้องกับค่าความคล่องแคล่วสินะ
ช่วงแรกๆ ที่เขาผ่าตัดเสริมหน้าอก ยังไม่มีถุงมือจากระบบและไม่ได้ใช้ไอเทมเสริมความแข็งแกร่งให้นิ้วมือจึงเงอะงะไปบ้าง ดังนั้นตอนยัดซิลิโคนเข้าไปจะต้องคอยใช้นิ้วปรับขนาดและรูปร่างของซิลิโคนอ
