โทรศัพท์มือถือของเฉินชางก็ดังขึ้น
“หมอเฉิน ผู้ป่วยคนนั้นฟื้นแล้ว!”
คนที่โทรมาคือพยาบาลห้อง ICU เมื่อผู้ป่วยได้สติ พยาบาลก็โทรมาแจ้งเฉินชางทันที
เฉินชางวางตะเกียบลงทันใด “ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อวางสายแล้วเฉินชางก็มองฉินเยว่ด้วยสีหน้ายินดี “เธอฟื้นแล้ว!”
ดวงตาของฉินเยว่เป็นประกายสดใส “ไป เราไปดูกันเถอะค่ะ”
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน ทุกคนกำลังพัก มีเพียงหมอเวรที่ทำงานอยู่
เฉินชางและฉินเยว่รีบมาที่ห้อง ICU พอเข้าไปก็เห็นผู้ป่วยหญิงนอนอยู่
ตัวเลขมากมายของสัญญาณชีพแสดงผลปกติ
เธอมองเฉินชางและฉินเยว่ด้วยสีหน้าแปลกใจ “สวัสดีค่ะ…พวกคุณคือ…” เสียงของเธอฟังดูอ่อนระโหยโรยแรง
เฉินชางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ผมเฉินชาง หมอแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองครับ”
เธอนวดขมับ “ทำไมฉันถึงบาดเจ็บแบบนี้ล่ะคะ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย”
เฉินชางชะงักไป หรือว่า…สูญเสียความทรงจำ?
คิดได้ดังนี้ก็อดถามไม่ได้ว่า “คุณชื่ออะไรครับ”
เธอทอดถอนใจ “ฉันชื่อเหอย่าลี่”
เฉินชางชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี เธอยังจำได้!
“คุณรู้ไหมครับว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บได้ยังไง”
เธอคิดใคร่ครวญ จากนั้นจึงรีบส่ายหน้า “ไม่รู้ค่ะ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรไปหลายอย่างเลย”
เฉินชางถึงกับสูดหายใจลึก จากนั้นจึงถามเธอไปอีกหลายคำถาม
เขาพบว่า สติปัญญา ประสบการณ์ความรู้และความทรงจำระยะยาวของเธอไม่มีปัญหาอะไร เพียงสิ่งเดียวที่เธอลืมอาจเป
