บทที่ 398 น่ากลัว…น่ากลัว!
ชายคนนั้นได้ยินคำพูดของเฉินชางก็นิ่งไปทันที ทว่ายังคงพยายามประคองสติเต็มที่ ตั้งอกตั้งใจฟังเฉินชางอธิบายจนจบ อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เฉินชางบอกเขาว่าลูกสาวของเขา‘อาจมีอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ’ร่างกายของเขาก็สั่นระริกจนเห็นได้ชัด ต้องรีบยื่นมือไปเท้าเคาน์เตอร์พยาบาลไว้เพื่อไม่ให้ตนเองล้ม บุหรี่ที่คาบอยู่ในปากถูกกัดจนขาดโดยไม่รู้ตัว ประหนึ่งคนสูญเสียสิ่งค้ำจุน
เฉินชางหน้าเปลี่ยนสี รีบเข้าไปประคองแล้วถามอย่างใส่ใจว่า “ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ!”
ชายคนนั้นส่ายหัวแรงๆ ฝืนฉีกยิ้มออกมา เพียงแต่รอยเลือดบริเวณมุมปากกลับทำให้เขาดูดุดัน
“ไม่เป็นไรครับ ผมจะเซ็นชื่อรับทราบ”
แม้เขาจะกล่าวเช่นนี้ แต่…มือที่กำปากกายังคงสั่นเทา สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปมากมายกว่าจะเซ็นชื่อตัวเองออกมาได้ แม้กระนั้นชื่อที่เซ็นออกมา หากเส้นขีดไม่บางเกินไปก็ถูกกดลึกเกินไป บริเวณที่ถูกกดลึกทำเอากระดาษเกือบขาด
เฉินชางรีบกลับไปทำงานต่อ เริ่มติดต่อไปที่ห้องฟอกไต
ทางห้องฟอกไตเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ก่อนรถฉุกเฉินมาถึงแล้ว ตอนนี้เมื่อได้รับโทรศัพท์จึงตอบเฉินชางไปว่า “ส่งมาได้ทุกเมื่อเลยครับ”
งานช่วยชีวิตเช่นนี้จะต้องแข่งกับเวลาทุกวินาที
ก่อนส่งตัวผู้ป่วยไปที่ห้องฟอกไต เฉินชางสั่งไปว่า “ฉีดนิเคธาไมด์ (Nikethamide) ด้วยนะครับ”
นี่เปรียบเสมือนยาแก้พิษ หวังว่า…หวังว่าจะมีประโยชน์
‘ยากระตุ้น’ ก็ใช้ไปแล้ว แต่อาการของ
