บันทึกของผู้ป่วยที่หล่นออกมาเมื่อครู่ขึ้นมาอ่าน
หลังจากพลิกอ่านดูแล้ว พบว่าสิ่งที่เขียนอยู่ในนั้นคือ…
‘คำสั่งเสีย
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ชีวิตของฉันมีแต่สีขาวและสีดำ
บางที การจากไปอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุด
พ่อคะ แม่คะ ขอโทษด้วยค่ะที่เป็นลูกกตัญญูไม่ได้
น้องพี่ พักผ่อนให้ดีนะ…
ฉันไปแล้ว พร้อมบาดแผลโสมมทั่วทั้งตัว หวังว่าชาติหน้าฉันจะเป็นคนสะอาดสะอ้านกับเขาบ้าง’
เมื่ออ่านถึงตรงนี้…เฉินชางก็ตะลึงพรึงเพริด!
หรือว่าถูกบังคับขืนใจ เลยคิดฆ่าตัวตาย
แต่เมื่ออ่านไปอีกบรรทัด เฉินชางก็ต้องขนหัวลุก ชาวาบไปถึงหนังศีรษะ
‘ฉันรักคุณมาก รักจนตัวเองไร้ค่า รู้สึกว่าฉันไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้’
………
หน้าต่อไปยังมีบันทึกอีกมากมาย แต่วันที่เขียนไม่ใช่วันนี้…
เฉินชางชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพลิกอ่านไปอีกหลายหน้าจนเผลอกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอคิดฆ่าตัวตาย เพียงแต่ครั้งนี้เธอรวบรวมความกล้าจนทำได้แล้ว
เขารู้แล้วว่าเรื่องเป็นมาอย่างไรกันแน่
ความรุนแรงในครอบครัว
ฆ่าตัวตาย!
ตกลงแล้วอะไรกันแน่ที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งรักลึกซึ้งจนทำให้รู้สึกวตัวเองไร้ค่าขนาดนี้ ถึงกับเปรียบตัวเองเป็นเหมือนแมลงตัวหนึ่ง
ดูจากหน้าตาของผู้ป่วยแล้ว เธอไม่ได้สวยนัก แต่น่ารักมาก ผู้หญิงแบบนี้คุณก็ทำได้ลงคอเชียวหรือ
เมื่อย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องโถงของแผนกฉุกเฉินเมื่อครู่นี้ เฉินชางก็เข้าใจกระจ
