ึงกับมองเฉินชางด้วยสายตาแปลกๆ
เฉินปิ่งเซิงหัวเราะออกมา “ให้ตายสิ นี่ผมมีวิทยานิพนธ์ที่ตีพิมพ์กับวารสารการปลูกถ่ายตับเลยเหรอเนี่ย เยี่ยมไปเลย! เสี่ยวเฉิน ตอนเที่ยงเราไปกินของอร่อยๆ กันเถอะ!”
เฉินปิ่งเซิงดีใจจริงๆ!
ความสำคัญของวารสารฉบับนี้ไม่ธรรมดาเลย
นี่คือวารสารการปลูกถ่ายตับ หากว่ากันตามปกติ นี่ทำให้เฉินปิ่งเซิงเลื่อนขั้นไปเป็นหมอระดับหัวหน้าแพทย์ได้อย่างราบรื่นเลยทีเดียว!
ในมณฑลตงหยางมีวิทยานิพนธ์ระดับนี้อยู่แค่ไม่กี่ฉบับ ซึ่งมีส่วนช่วยยกระดับงานวิจัยของโรงพยาบาลมากเลยทีเดียว
จางโหย่วฝูและจางจื้อซินมีสีหน้าตะลึงพรึงเพริด อิจฉาและริษยา มองรูปภาพในมือถือด้วยอารมณ์ซับซ้อน เนิ่นนานผ่านไปก็ยังไม่ยอมละสายตา
จางโหย่วฝูอิจฉาเฉินปิ่งเซิงขึ้นมาบ้างแล้ว
วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ทำให้ผู้เขียนมีหน้ามีตามากจริงๆ!
เมื่อได้เป็นหมอระดับหัวหน้าแพทย์ สิ่งที่ใช้เปรียบเทียบก็คือวิทยานิพนธ์และผลการศึกษางานต่างๆ จำพวกนี้ เมื่อก่อนตอนที่เฉียนเลี่ยงนำวิทยานิพนธ์ที่ตีพิมพ์กับวารสารการปลูกถ่ายตับไปแสดงในงานสัมมนาประจำปีก็ทำให้สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วเช่นกัน
จางโหย่วฝูมองไปที่รูปถ่ายใบตอบรับ ในใจเกิดความหม่นหมอง มีความรู้สึกที่เรียกว่าความอิจฉาและอัดอั้นตันใจเกิดขึ้น ส่วนจางจื้อซิน เมื่อเทียบกับจางโหย่วฝูที่เป็นหัวหน้าแผนกแล้วถือว่ายังมีน้อยกว่ามาก!
“เสี่ยวเฉิน…เอ่อ ปรึกษาอะไรหน่อยได้ไหมครับ ช่วยดูหน่อยว่าจะเพิ่มช
