ัน!
กลิ่นเหม็นนี้จะคุ้นเคยเกินไปแล้ว
คิดถึงตรงนี้จางโหย่วฝูก็ขมวดคิ้ว ร่างกายสั่นสะท้าน!
ลำไส้ปริแตกหรือ
คิดได้เช่นนี้ จางโหย่วฝูก็มีเหงื่อเย็นไหลออกมา
หากลำไส้แตกเอาตอนนี้ การผ่าตัดจะยากขึ้นไปอีก ทว่าตอนนี้เขาทำทุกอย่างพร้อมกันไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ จางโหย่วฝูจึงรีบหันไปพูดกับเฉินปิ่งเซิงที่อยู่ข้างๆ
“ปิ่งเซิง ช่วยดูหน่อยครับว่าไส้แตกตรงไหน!”
เฉินปิ่งเซิงพยักหน้า เขาก็ได้กลิ่นเช่นกัน!
ทำไมลำไส้ถึงปริแตกได้ล่ะ
แปลกมาก!
นี่อาจทำให้เกิดการติดเชื้อในช่องท้อง และทำให้การผ่าตัดยากขึ้น!
แต่…เฉินชางมองไปที่ช่องท้อง ทันใดนั้นก็ต้องประหลาดใจ
เพราะเขาไม่เห็นตัวอักษรสีแดงปรากฏขึ้นมาเลย!
หรือว่าเขาตาพร่า?
นี่เป็นครั้งแรกที่ดวงตาของเขามองไม่เห็นปัญหา หรือว่า…เพราะตามองไม่เห็นกลิ่น
คิดได้ดังนี้ เฉินชางก็กะพริบตา ยังคงมองไม่เห็นอยู่ดี
ชั่วขณะนั้น เฉินชางก็กระสับกระส่ายขึ้นมาทันที!
ความสามารถของฉันถูกกลิ่นพวกนี้ทำลายไปแล้วเหรอ
ขณะที่เฉินปิ่งเซิงกำลังมองหานั้นเอง จู่ๆ จางจื้อซินก็กล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ไม่เป็นไรครับ ไม่ใช่ไส้แตกหรอก!”
จางโหย่วฝูปรายตามองไปทันที “อ้อ จื้อซิน คุณว่าเป็นอะไรล่ะครับ”
จางจื้อซินกระแอมออกมา กล่าวเสียงเบาว่า “เอ่อ…จริงๆ เมื่อกี้ผมผายลมน่ะ…”
