สักหน่อยแล้ว ถือเป็นการส่งเสริมซึ่งกันและกัน
และแน่นอนว่า…สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ เฉินชางแอบขโมยเรียนมาก่อนแล้ว จึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
เมื่อเห็นท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของเฉินชาง เก่อฮว๋ายก็เตือนเขาจากใจว่า “เสี่ยวเฉิน อย่าเอาแต่เล่นมือถือสิครับ มือถือจะมีอะไรน่าดูกว่าการผ่าตัด!”
เพื่อนร่วมงานที่จบการศึกษาระดับปริญญาเอกก็พยักหน้า “ใช่แล้ว มือถือจะน่าสนใจกว่าการผ่าตัดได้ยังไง!”
เฉินชางชะงัก ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี
หมอดีกรีปริญญาเอกอีกคนหนึ่งกล่าวเสริมว่า “ใช่แล้ว จุดประสงค์ในการใช้มือถือของผมก็เพื่อหาดูการผ่าตัดที่ดียิ่งขึ้นนั่นแหละ!”
เฉินชางไม่สนใจ นั่นเพราะพวกคุณไม่มีแฟนสาวน่าสนใจแบบผมน่ะสิ!
เหอะ!
ตอนนี้เศรษฐินีฉินส่งซองแดงมาให้ซองหนึ่งพร้อมกับแนบคำพูดมาด้วยว่า “เอาละ แสดงผลงานได้ดี ไปเลย เปิ่นกง[1]ต้องไปผ่าตัดแล้ว ค่าอาหารของเดือนนี้ เปิ่นกงส่งไปให้แล้ว!”
เฉินชางกดเปิดซองแดงด้วยความเปรมปรีดิ์ ได้รับเงิน 0.01 หยวน!
เขาหัวเราะพลางตอบกลับไปประโยคหนึ่ง “ขอบพระคุณขอรับนายหญิง! คราวหน้ามาใช้บริการอีกนะขอรับ!”
……
……
ภายในห้องผ่าตัดเงียบสงัดหาใดเปรียบ แต่ยังคงได้ยินเสียงแปลกๆ ดังแว่วออกมาเป็นระยะ
“โอ้ว!”
“ซี้ด…”
“อา!”
หัวหน้าพยาบาลในห้องผ่าตัดเห็นทุกคนมีสภาพเช่นนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปโดยพลัน ถึงกับเรียกคนมาปรับแอร์จากยี่สิบสององศาเป็นยี่สิบเอ็ดองศาเลยทีเดียว!
เธอกลัวว่าลมหายใจของคน
