บทที่ 375 เอ็นดู
ชั่วขณะนี้ ดูเหมือนเถามี่จะสัมผัสถึงความลำบากของเฉียนหลินและสหายตัวประกอบ A ได้แล้ว!
ต้องทำงานร่วมกับสัตว์ประหลาดแบบนี้แล้วยังมาถูกตนเปรียบเทียบกับคนอื่นอีก คงรู้สึกไร้พลังมากจริงๆ…
เมื่อคิดได้ดังนี้ เถามี่ก็ผ่อนลมหายใจออกมา ดูเหมือนจะทำกับพวกเขาเกินไปหน่อย ต่อไปจะต้องใส่ใจความรู้สึกของพวกเขาบ้างแล้ว ยังไงซะ…ก็ใช่ว่าทุกคนจะเป็นผู้มีพรสวรรค์กันหมด
อืม!
คิดได้ดังนี้ สายตาที่เถามี่ใช้มองเฉียนหลินและสหายตัวประกอบ A ก็อ่อนโยนขึ้นมาก
แต่ว่า…ในสายตาของเฉียนหลินและสหายตัวประกอบ A กลับรู้สึกว่าแววตาของเถามี่เปรียบเสมือนสายฟ้าเก้าเส้นที่ฟ้าผ่าลงมากลางกระหม่อม!
สั่นสะท้านไปทั้งตัว!
เฉียนหลินตกใจจนหน้าถอดสี
อะไรวะ นี่ผมทำอะไรอีก
ผมทำอะไรลงไปกันแน่เนี่ย
สายตาเหมือนจะส่งเสริมกันแบบนั้น นี่ผมดูผิดไปหรือเปล่า
เมื่อคิดถึงสายตาของหัวหน้าแผนกเถา เฉียนหลินก็รู้สึกหวาดกลัวและไม่สบายใจ
ผมมันมีความสามารถแค่ไหนกันเอง จะได้รับสายตาอ่อนโยนจากหัวหน้าเถาด้วยหรือ
ผมทำอะไรผิดไปกันแน่เนี่ย
หรือว่า…สายตาที่ผมใช้มองเยื่อหุ้มหัวใจยังไม่ร้อนแรงพอ
หรือบางที…บางทีอาจเป็นเพราะผมยังรักหัวใจไม่ลึกซึ้งมากพอ
สายตาแบบนี้มันอันตรายมาก!
สิ่งที่เฉียนหลินเห็นในสายตาของหัวหน้าเถาก็คือ ความสงสาร ความปลอบประโลม ความเข้าอกเข้าใจ ความเห็นด้วย ความสิ้นไร้หนทาง…และยังมีความรู้สึกทอดถอนใจแฝงอยู่อีกหลายส่วน!
นี่มันไม่ปก