ะกอบ A สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนไปทันที เขากล่าวด้วยใบหน้านิ่งเรียบว่า “เฉียนหลิน เสี่ยวหยาง พวกคุณเรียนชั้นเดียวกับเสี่ยวเฉินใช่หรือเปล่า”
เฉียนหลินและสหายตัวประกอบ A พยักหน้าอย่างจนใจ
เถามี่ถอนใจออกมา “อาจารย์บอกพวกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าต้องให้เวลากับการเรียนรู้ดีๆ อยู่ใกล้ชาดเปื้อนชาด อยู่ใกล้หมึกเปื้อนหมึก พวกคุณก็ไปสนิทสนมกับเสี่ยวเฉินไว้หน่อย เรียนรู้จากเขาบ้าง”
พูดจบเถามี่ก็ถอนใจอีกครั้ง จากนั้นก็เดินไปที่ห้องผ่าตัด ทิ้งคนทั้งสามเอาไว้ตรงประตู
เฉินชางถอนใจออกมา “ผม…”
เฉียนหลินกำหมัดแน่น “คุณอะไร!”
เฉินชางชะงัก แล้วถอนใจอีกครั้ง “คือ…”
สหายตัวประกอบ A “ยังจะพูดอะไรอีก!”
เฉินชางมีท่าทีอึดอัด มีความสิ้นไร้หนทางแฝงอยู่ในท่าทางนั้น
ก็…ผมยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!
ช่างเถอะ ตอนผ่าตัดจะไม่ทำเป็นเก่งแล้ว จะเป็นผู้ช่วยไปดีๆ
