งจักรเป็นเรื่องดี มันช่วยให้พวกเราตรวจสอบและวินิจฉัยอาการได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่พวกคุณต้องไม่ลืมพื้นฐานทางคลินิกนะครับ ไม่งั้นผู้ป่วยคงหัวเราะเยาะพวกเราแน่ ถ้าไม่มีอุปกรณ์พวกนี้พวกคุณจะตรวจยังไง”
ในตอนที่พูดประโยคสุดท้าย เสียงของเถามี่ก็ดังก้อง!
ในสมองของทุกคนมีคำพูดประโยคนี้วนเวียนไปมาซ้ำๆ เนิ่นนานผ่านไปก็ยังไม่หาย
“ถ้าไม่มีอุปกรณ์พวกนี้ พวกคุณจะตรวจโรคได้หรือเปล่า”
หมอแต่ละคนกำหมัด ประโยคนี้เหมือนกับเข็มที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจของพวกเขา
ในห้องพักหมอเงียบสงัด
เถามี่มองไปรอบๆ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ตั้งแต่อาทิตย์หน้าเป็นต้นไป พวกเราจะราวด์วอร์ดเล็กๆ อาทิตย์ละครั้งเพื่อทบทวนความรู้โดยเริ่มจากการฟังเสียงหัวใจเพื่อวินิจฉัยโรค ผมต้องการให้พวกคุณจำเสียงหัวใจของอาการแต่ละอย่างให้ได้! การฟังเสียงบอกอะไรพวกเราได้มากมาย ของพวกนี้เป็นประสบการณ์ทั้งนั้น พวกคุณลองดูตัวเองตอนนี้สิ มีใครบ้างที่เอาแต่เชื่ออุปกรณ์ บางคนไปราวด์วอร์ดยังไม่หยิบหูฟังแพทย์ไปด้วยซ้ำ สภาพของพวกคุณดูเหมือนศัลยแพทย์หรือเปล่า”
พูดจบเถามี่ก็ทำหน้าขรึม “เอาละ แยกย้ายได้!”
จากนั้นก็เดินออกไปไม่สนใจทุกคนอีก
