ง ความรู้มหาศาลเกี่ยวกับการฟังเสียงหัวใจ รวมไปถึงการวินิจฉัยโรคที่เกี่ยวข้องปรากฏขึ้นในความทรงจำของเฉินชาง
เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองได้เรียนวิชาความรู้เกี่ยวกับการฟังเสียงหัวใจมาแล้วครั้งหนึ่ง
[ติ๊ง! ทักษะฟังเสียงหัวใจ: ระดับปรมาจารย์: ทักษะวินิจฉัยแบบทำงานอัตโนมัติ]
เฉินชางฟังเสียงหัวใจผู้ป่วยอีกครั้ง ตอนนี้จู่ๆ ในสมองก็ปรากฏข้อมูลแต่ละอย่างขึ้นมา เขาจึงเอาแต่ละข้อมูลไปเทียบกับสภาพอาการของผู้ป่วย
เมื่อฟังเสียงหัวใจเสร็จแล้ว เฉินชางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ผมเสนอให้ไปทำกราฟหัวใจก่อนนะครับ จากนั้นก็เอกซเรย์ทรวงอก เพราะอาการของคุณในตอนนี้ค่อนข้างซับซ้อน อาจไม่ได้มีปัญหาแค่เรื่องหายใจลำบากอย่างเดียว”
อู๋อวี้ซู่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป
“ไม่มั้งครับหมอ ผมรู้สภาพของตัวเองดี ร่างกายของผม ผมเข้าใจมันดี อาการแบบนี้ผ่านไปอีกสองวันก็ดีขึ้นแล้ว ก่อนหน้านี้ผมก็เคยเป็น”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ อู๋อวี้ซู่ก็พูดต่อไป “ผมยังต้องไปทำงานอีก จริงสิ ผมรู้สึกท้องป่องด้วย ไม่ค่อยมีความอยากอาหาร เป็นโรคเกี่ยวกับกระเพาะอาหารหรือเปล่าครับ ไม่งั้นคุณก็เขียนใบสั่งยาให้ผมเถอะ! พวกยาช่วยย่อยน่ะครับ”
ผู้ป่วยพูดพลางลุกขึ้นยืน แต่ในตอนนั้นเอง ชายชราก็ยื่นมือออกมาจับแขนของอู๋อวี้ซู่เอาไว้ “อย่าใจร้อนสิครับ”
ชายชราขมวดคิ้ว “ไม่งั้นหมอก็ตรวจค่าความดันโลหิตให้เขาก่อนก็ได้นะครับ!”
ผู้ป่วยชายชะงักไป ความดันโลหิตของเขาก็ปกติมาตลอด แ
