นแล้ว แต่อาจมีคนซื้อไปก่อนก็ได้ ผมเลยอยากรบกวนคุณหน่อยน่ะครับ”
เจิ้งกั๋วถานได้ยินดังนั้นก็ยิ้มทันที คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรซะอีก นั่นห้องของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของเขาเอง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจิ้งกั๋วถานก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาโดยพลัน ใช่แล้ว!
ภรรยาของตนก็ได้เฉินชางช่วยเอาไว้ เช่นนั้นก็ให้เขาไปเลยดีกว่า
หากทำเช่นนั้น ประการแรกจะได้ตอบแทนหนี้น้ำใจ นอกจากนี้ยังอาจจะได้คบเป็นสหายกับเฉินชางอีกด้วย ภายภาคหน้าหากมีอะไรให้ช่วยเหลือจะได้คอยช่วยเหลือกันและกัน
คุยกันถึงตรงนี้แล้วเจิ้งกั๋วถานก็บอกไปว่า “อ้อ เสี่ยวเฉิน คุณบอกเลขห้องผมมาได้เลยครับ เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการให้คุณเอง”
เฉินชางพยักหน้าแล้วบอกเลขห้องไป
เจิ้งกั๋วถานจดเอาไว้แล้วพูดกับเฉินชางว่า “เอาละ เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการให้เองนะครับ คุณกลับไปพักผ่อนก่อน เดี๋ยววันหลังผมจะให้ผู้จัดการเอาไปมอบให้คุณเอง หรือจะพูดให้ชัดเจนก็คือ พอถึงเวลาผมจะให้ผู้จัดการติดต่อไปหาคุณนะครับ คุณสะดวกให้โทรเบอร์นี้ใช่ไหมครับ ผมจะได้ให้เขาติดต่อคุณ”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป “ถ้างั้นรบกวนประธานเจิ้งด้วยนะครับ”
เจิ้งกั๋วถานโบกมือ “เอาละๆ พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันหรอกครับ ผมประชุมอยู่ เดี๋ยววันหลังจะไปเป็นแขกที่บ้านคุณนะครับ”
หลังจากวางโทรศัพท์แล้ว เจิ้งกั๋วถานก็กลับมาที่ออฟฟิศ เขามองทุกคนแล้วถามขึ้นว่า “ใครเป็นคนรับผิดชอบอพาร์ท
