ะครับ”
ตอนนี้อยู่ในที่สาธารณะ ทะเลาะกับอีกฝ่ายไปก็ไม่มีความหมายอะไร เขาไม่เชื่อว่าเจิ้งกั๋วถานจะจัดการเรื่องห้องให้ไม่ได้
ตอนนี้เอง โทรศัพท์ของพี่สาวฝ่ายขายก็ดังขึ้น
“เสี่ยวเฮ่อ ยูนิตเก้า ตึกสอง ห้อง 808 ห้ามขายนะครับ ต่อไปคุณไม่ต้องพาแขกไปดูห้องนี้แล้ว” พนักงานฝ่ายขายคนนั้นตกใจจนตาค้าง
“ทำไมคะผู้จัดการ! ฉันคุยกับลูกค้าไว้แล้วนะคะ! ราคาก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้รอเซ็นสัญญาอย่างเดียวแล้วค่ะ!” เธอไม่พอใจจริงๆ
ผู้จัดการส่ายหน้า “ผมก็ไม่ค่อยทราบเหมือนกันครับ ผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากประธานหวัง บอกว่าให้ระงับการขายห้องนั้นที่อยู่ในเขตไห่อันใหม่ไปก่อนชั่วคราว เอาละ คุณไม่ต้องถามแล้ว ผมยังมีธุระอื่นอีก”
เมื่อวานโทรศัพท์แล้ว พนักงานขายก็รู้สึกกระอักกระอ่วน
“เอ่อ…คุณจางคะ ขอโทษด้วยค่ะ ห้องที่คุณดูเมื่อกี้นี้มีปัญหาเล็กน้อยจึงระงับการขายชั่วคราว…คุณว่า…เปลี่ยนห้องดีไหมคะ”
จางฝานชะงักไปทันที!
เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มที่คล้ายกำลังดูเรื่องสนุกของเฉินชางก็รู้สึกใจกระตุก
นี่ล้อฉันเล่นหรือไง
เตรียมเซ็นสัญญาแล้วแต่คุณไม่ขายเนี่ยนะ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางฝานก็รู้สึกโมโหขึ้นมาแล้ว
ตอนนี้ฉินเยว่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินมาหาเฉินชางด้วยท่าทางเบิกบานใจ
เธอพบว่าทุกครั้งที่เธอเห็นเฉินชาง ทุกครั้งที่ได้พบเฉินชาง เธอจะอารมณ์ดีมาก
เพิ่งออกมาก็ได้ยินเรื่องที่ทางบริษัทระงับการขายห้องนั้นชั่วคราว ฉินเยว่ก็ยิ่ง