บทที่ 360 นี่คงไม่ถือว่าเป็นการเสแสร้ง
เมื่อจ่ายเงินแล้ว เฉินชางก็อาศัยเวลาที่ฉินเยว่ไปเข้าห้องน้ำวิ่งไปกลับหนึ่งกิโลเมตรเพื่อซื้อชานมผลไม้ที่ฉินเยว่ชอบที่สุดมาให้เธอ
เย็น เปรี้ยว และหวาน
ในแววตาของฉินเยว่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในรอยยิ้มเต็มไปด้วยความรัก
“ต่อไปไม่กินร้านอี้ฟางแล้วนะคะ แพงเกินไป!” ฉินเยว่พูดเสียงแผ่ว
เฉินชางยิ้มบางๆ “ต่อไปถ้าคุณอยากกิน ผมจะซื้อให้คุณเอง”
คำพูดธรรมดาๆ แต่ทำให้ฉินเยว่รู้สึกตื้นตันไปทั้งใจ
มองดูสภาพเหงื่อท่วมตัวของเฉินชาง จู่ๆ ฉินเยว่ก็มีความสุข
ชั่วขณะนี้ ฉินเยว่รู้สึกว่าต่อให้เฉินชางไม่มีบ้านไม่มีรถ ขอเพียงเขายินดีซื้อชานมให้กิน เธอก็ยินดีแต่งให้เขาแล้ว อย่างมากก็ลำบากนิดหน่อย อย่างไรก็หาเงินได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็หยิบหลอดขึ้นมา ใช้นิ้วชี้แตะปลายหลอด ค่อยๆ ออกแรงเจาะฝา ไม่มีกระเด็นหกเลยแม้แต่น้อย
นี่คือเทคนิค ‘ดื่มชานม’ ที่เธอฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ
ฉินเยว่ยกยิ้มที่มุมปาก “คุณกินก่อนเลยค่ะ ดูท่าทางคงจะเหนื่อย!”
เฉินชางหัวเราะ กุมมือฉินเยว่ที่จับอยู่บนแก้วชานม จากนั้นก็ดูดไปอึกหนึ่ง รสหวานอร่อยจริงๆ
“ ไปดูห้องต่อกันเลยไหมครับ”
เฉินชางยื่นมือขวาออกไปจูงมือซ้ายของฉินเยว่อย่างคุ้นเคย ทางด้านฉินเยว่ก็ดูจะชินแล้วเช่นกัน จึงปล่อยให้เฉินชางจับจูงไปเช่นนั้น
ถูกมือใหญ่ๆ ของเฉินชางกุมกลางฝ่ามือเช่นนี้ ฉินเยว่มีความสุขมากจริงๆ รอยยิ้มของเธอในวันนี้ดูหวานกว่า
