ถูกเฉินชางจูงมือเดินออกมาอย่างกะทันหันแบบนี้จึงทำให้เธอตื่นเต้นจนรู้สึกเหมือนจะตาย
เธอชอบเฉินชางหรือเปล่า
ชอบสิ!
ชอบแน่นอนอยู่แล้ว!
แต่ว่าชอบแค่ไหนเธอเองก็ไม่รู้จริงๆ
เธอรู้แค่ว่า…
ถ้าเป็นเรื่องของเฉินชาง เธอเต็มใจทำให้
ถ้าเป็นงานของเฉินชาง เธอเต็มใจช่วยเหลือ
ถ้าเป็นคำขอร้องของเฉินชาง เธอจะพยายามสุดความสามารถ ต่อให้ต้องทำโอทีหรือโต้รุ่งก็จะทำให้ดี
ตอนนี้ถูกเฉินชางจูงมือเดินไป ในใจก็เต็มไปด้วยอารมณ์ตื่นเต้น ดีใจ อบอุ่นและเคร่งเครียด
ส่วนเฉินชางกลับรู้สึกสบายใจ
มือใหญ่กุมมือเล็ก ให้ความรู้สึกนุ่มลื่นดุจแพรไหม ความรู้สึกนี้ช่างสบายจริงๆ
ความจริงตอนแรกเฉินชางแค่รู้สึกไม่สบอารมณ์เท่านั้น เขาเห็นท่าทางเสแสร้งของจางฝานก็รู้สึกหงุดหงิดจึงถือโอกาสจูงมือฉินเยว่เดินออกมาเสียเลย
แต่ว่า…จูงไปจูงมาก็ไม่อยากปล่อยแล้ว
จนกระทั่งทั้งสองเดินออกมาหลายสิบเมตรแล้ว หากจะเรียกรถ เฉินชางก็ต้องเอาโทรศัพท์ของตนออกมาเปิดแอปเรียก แต่เขายังไม่อยากปล่อยมือ
ความรู้สึกตอนกุมมือมันช่างสบาย ให้ความรู้สึกเบิกบานใจ
พอคิดว่าหากจะเรียกรถก็กุมมือต่อไม่ได้แล้ว เฉินชางก็ไม่อยากเรียกขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เฉินชางไม่ยอมเรียกรถ ฉินเยว่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ทั้งสองปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้น
มือใหญ่กุมมือเล็ก
เดินกันไปเรื่อยๆ
จู่ๆ เฉินชางก็อยากให้ถนนสายนี้ยาวขึ้นอีกหน่อย อยากใช้เวลาเดินให้นานอีกหน่อย
เฉินชางไม่พูด ฉินเยว่ก็ไม่ส่งเสียงปฏิเส
