ี่เดียวแล้วซื้อเลยแน่นอน
ในขณะที่เดินไปเดินมา จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าเดินดูห้องคนเดียวช่างน่าเบื่อเสียจริง คิดดูแล้วจึงตัดสินใจหาคนมาดูห้องเป็นเพื่อนสักหน่อย สุดท้ายก็หยิบมือถือขึ้นมาต่อสายไปยังเบอร์โทรศัพท์อันคุ้นเคย
“ฮัลโหล วันหยุดแท้ๆ ยังโทรมากวนเวลานอนของฉันอีก มีโทษสมควรตายเป็นหมื่นครั้งเลยนะรู้ไหม” เสียงง้องแง้งงัวเงียของฉินเยว่ดังขึ้น ดูเหมือนเธอกำลังหลับอยู่จริงๆ
เฉินชางหัวเราะ “นอนอะไรกันครับ ลุกได้แล้ว มาทำธุระเป็นเพื่อนผมหน่อย!”
ฉินเยว่สวมชุดนอนอยู่ในท่านอนแขนขาชี้เป็นรูปอักษร 大 เธอแค่นเสียงเย็น “ธุระหรือคะ”
เฉินชางเงียบไปพักใหญ่ “ธุรกิจหลายล้าน!”
ฉินเยว่เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันใด “โอ้โห! คุณจะไปปล้นธนาคารหรือ”
เฉินชาง “รีบมาเถอะครับ จะบอกอะไรให้ เดี๋ยวตอนเที่ยงผมจะเลี้ยงหม้อไฟกับชานมคุณด้วย! เดี๋ยวผมรอใต้ตึกคุณนะครับ”
พูดจบเฉินชางก็วางสาย จากนั้นก็เรียกรถมุ่งไปยังตึกที่พักอาศัยซึ่งเป็นสวัสดิการของโรงพยาบาลทันที
ฉินเยว่กระโดดลงจากเตียง สวมรองเท้าแตะวิ่งตรงไปยังห้องน้ำ เริ่มอาบน้ำอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้ว ฉินเสี้ยวหยวนนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก ส่วนภรรยากำลังวุ่นวายกับมือถือ ดูคลิปอะไรบางอย่าง
เมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆ ฉินเยว่ก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำ ฉินเสี้ยวหยวนก็ชะงักไป
“ทำไมวันนี้ตื่นเช้าขนาดนี้ได้ล่ะ”
ภรรยาขมวดคิ้วเล็กน้อย ยุ่งอยู่กับมือถือ ไม่รู้ว่ากำลังท
