ทพไง
แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น
จู่ๆ เก่อฮว๋ายที่คิดว่าตนเป็นตัวละครหลักในการผ่าตัดครั้งนี้ก็เกิดสับสนในชีวิตขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาเงยหน้ามองซ้ำๆ ว่าผู้ที่ยืนผ่าตัดอยู่ตรงข้ามเป็นเฉินชางแน่หรือไม่
เฉินชางก็คือเฉินชาง!
นี่ไม่ผิดแน่!
แต่ผู้ที่ผ่าตัดเป็นใคร
ยังเป็นเฉินชางอยู่หรือไม่
นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง สองสามวันได้มั้ง
ห่างกันสามวันมันทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริงๆ หรือ
หากไม่ใช่ว่าสวมถุงมืออยู่ เก่อฮว๋ายก็อยากขยี้ตาตัวเองจริงๆ ดูว่าน้ำเข้าสมองตัวเองจนโง่ไปแล้วหรือเปล่า…นี่มันเหนือจินตนาการเกินไปแล้ว
วิธีการกรีดอันอ่อนด้อยของเฉินชางเมื่อสามวันก่อนยังประทับอยู่ในสมองของเขาจนไม่อาจลืมเลือน แต่ตอนนี้การกรีดถุงเยื่อหุ้มหัวใจเพื่อระบายของเหลวของเฉินชางมันเกินความเข้าใจของเก่อฮว๋ายไปแล้วจริงๆ
เพราะว่า…ทำได้ดีกว่าตนมากเลยทีเดียว
ขนาดซย่าเกาเฟิงในตอนที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้ตนตอนเรียนปริญญาโทก็คงมีฝีมือประมาณนี้สินะ
ซย่าเกาเฟิงที่อยู่ข้างหลังกลืนน้ำลายอึกๆ เขาตื่นตะลึงนานเกินไป อ้าปากนานไปหน่อย ทำให้รู้สึกคอแห้ง เขาเลียริมฝีปากอันแห้งผากของตน ในใจดำดิ่งสู่ความเงียบงัน
นี่เขาเป็นปีศาจหรือไง
ซย่าเกาเฟิงสับสนวุ่นวายใจ มุ่งมั่นจะรั้งตัวเฉินชางไว้ที่โรงพยาบาลตงต้าให้ได้!
แผนกศัลยกรรมหัวใจของโรงพยาบาลตงต้ายังขาดคนเก่งเช่นนี้!
คิดได้ดังนี้ ซย่าเกาเฟิงก็มองเฉินชางด้วยสายตาลึกล้ำแฝงความหมาย จากนั้นก็หั
